ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
ΦΟΡΑΜΕ: καρό oversized πουκάμισο, στενό τζίν και basic white sneakers
 

Shitstorm is coming

Δημήτρης Λοττίδης

Δημήτρης Λοττίδης

Η αλήθεια είναι πως ο Trump δεν είναι ένα φαινόμενο που πρέπει να το βλέπεις επιφανειακά. Ο βαθύπλουτος που πτώχευσε όχι μια φορά, με την όμορφη οικογένεια και την γκομενάρα γυναίκα την οποία ταπεινώνει με την πρώτη ευκαιρία, είναι για πολλούς ανάθεμα και κατάπτωση. Για άλλους είναι η αντισυστημική φωνή της αλήθειας του μέσου Αμερικάνου απέναντι στην ελίτ της
Ουάσιγκτον. Κάποιοι, επίσης, τον βλέπουν σαν ένα παράδειγμα προς μίμηση. Εγώ τον θεωρώ σαν ένα case study αντισυμβατικής παράπλευρης επικοινωνίας, που μπορεί να κτίσει προφίλ, πολιτικό λόγο και επικοινωνιακή υπόσχεση. Η συνταγή είναι απλή: μιλάμε απλά, με λίγες λέξεις, λαϊκές, επαναλαμβάνουμε το μήνυμα συνεχώς και «σκοτώνουμε» την αντίθετη άποψη, πριν σταθεί στα πόδια της. Τη συνταγή του Trump την εφηύρε το ίδιο το σύστημα, το οποίο μπλόκαρε για δεκαετίες από τους διαύλους επικοινωνίας οτιδήποτε ήταν αντισυμβατικό και επέβαλε καθωσπρεπισμό και λόγο λευκού κολλάρου. Ο Τραμπισμός δεν είναι κάτι που ήρθε
και θα φύγει. Είναι μια πολιτική σκέψη και φιλοσοφία που ήρθε και θα μείνει και, by the way, κυβερνά και την ισχυρότερη χώρα στον κόσμο. Με αυτή τη συνταγή ο Boris Johnson έσπρωξε τη Μεγάλη Βρετανία στο πηγάδι του Brexit. Δικαιολογημένα, λοιπόν, περσόνες όπως οι Χαραλαμπίδου, Παμπορίδης και Οδυσσέας Μιχαηλίδης ψάχνουν θέση στον ήλιο της επικοινωνίας και της πολιτικής υπόστασης, χρησιμοποιώντας τις συνταγές του Τραμπισμού. Απλά μηνύματα, χάιδεμα του λαϊκού αισθήματος και επίθεση σε όποιον έχει αντίθετη άποψη. Αυτή η τακτική μπορεί να φτιάξει καριέρες και να δώσει επιρροή σε ανθρώπους που το παλιό
σύστημα δεν τους άφηνε να περάσουν κάτω από την πόρτα του. Το ίδιο το σύστημα, βέβαια, τώρα προσπαθεί αμήχανα να τους υιοθετήσει ή, έστω, να τους ελέγξει μπροστά στην απειλή του shit fan. Shit fan είναι ο ανεμιστήρας, όταν του πετάς σκατά και τα στέλνει σε όλο το δωμάτιο ανεξέλεγκτα. Όλοι βρωμούν έτσι, άρα όλοι θα είναι ίδιοι. Με την ίδια μπόχα. Η νέα μορφή του Σοσιαλισμού! Πιο δίκαιη από την προηγούμενη θα έλεγα, εξίσου επικίνδυνη γι’ αυτούς που έτυχε να κάθονται τυχαία στο δωμάτιο χωρίς να φταίνε σε κάτι. Ο Τραμπισμός όμως δημιουργεί και ευκαιρίες. Ειδικά για τα ΜΜΕ. Όσα από αυτά έχουν τα έντερα να αντέξουν την καταιγίδα του σκατού στο δωμάτιο, υπάρχει πιθανότητα ή ευκαιρία να δικαιωθούν στην πορεία. Σίγουρα θα αυξήσουν πωλήσεις και επιρροή, αν οι παρεμβάσεις τους έχουν από πίσω διερευνητική
δημοσιογραφία στοιχειοθετημένη με το γλάσο της ωραίας ιστορίας. Αυτό κάνουν οι New York Times, το CNN και η Washington Post με τον Trump. Αυτό κάναμε στην Καθημερινή Κύπρου με τη Χρυστάλλα Γιωρκάτζη, αυτό έκανε και ο Πολίτης με τον Γενικό Εισαγγελέα. Ο τελευταίος στη μετριότητά του δεν άντεξε την πίεση των δημοσιευμάτων, και με τον «εμετό» που ξεστόμισε λούστηκε τα ίδια του τα γαστρικά υγρά. Η βομβιστική επίθεση ενάντια στον ΣΚΑΪ και τους συναδέλφους της Καθημερινής Ελλάδος ήταν οπλισμένη από την ανοχή του
ίδιου του συστήματος. Ο ΣΚΑΪ ήταν εδώ και καιρό επίσημα αποκλεισμένος από το πρωθυπουργικό γραφείο με εμπάργκο στην πρόσβαση της πληροφόρησης. Αυτό μαζί με επιθετικές δηλώσεις από κομματικά φέουδα, όπλισε τους τρομοκράτες να στραφούν ενάντια στα Μέσα. Ενάντια στην άλλη άποψη. Από την ίδια αφετηρία, ο Ελεγκτής στην Κύπρο επιτίθεται σε Μέσα που του κάνουν κριτική, ο Παμπορίδης αφορίζει όποιον έχει άλλη άποψη για το ΓΕΣΥ και η Χαραλαμπίδου γίνεται messenger στο τρίγωνο Οδυσσέα-Εισαγγελέα. Όλα αυτά σ’ ένα παιχνίδι ενάντια στην άλλη άποψη. Είναι μεν στα όρια του ανεκτού οι επιθέσεις, όμως μπορεί
να οπλίσουν ανόητους όχι για να βάλουν βόμβες, αλλά για να δολοφονήσουν υπολήψεις. Εξίσου σοβαρό θέμα. Την ίδια ώρα, ο Γενικός Εισαγγελέας επέβαλε εμπάργκο ενημέρωσης στα Μέσα που δεν γουστάρει, επειδή γράφουν κριτική για τις (ατέλειωτες) νομικές του γκάφες, παραβιάζοντας ο ίδιος το Σύνταγμα και τους νόμους για την ελευθερία του Τύπου. Γιατί; Μα επειδή θεωρεί πως ο ίδιος έχει το δικαίωμα να μιλά με όποιον θέλει, όπως έχει το δικαίωμα να στέλνει φυλακή όποιον θέλει, ή να αφήνει έξω από τη φυλακή όποιον θέλει. Δηλαδή ο θεσμός χειρίζεται α λα καρτ τους νόμους. Ο χειρότερος Πρόεδρος που πέρασε από τη Δημοκρατία, ο Χριστόφιας, στον οποίο σούραμε όλοι τόσα, και πολλές φορές και άδικα, αυτός ο τύπος ποτέ δεν σήκωσε το τηλέφωνο να διαμαρτυρηθεί για την κριτική και όταν εσύ τον έπαιρνες για δήλωση και συνέντευξη, ήταν έτοιμος, πρόθυμος και φιλόξενος. Γιατί δεν τον έπαιρνες ως Δημήτρη να του μιλήσεις, αλλά ως θεσμό από τον οποίο ζητούσες ενημέρωση. Και μπορεί το ατελείωτο κρεβάτι, που λέγεται «κυπριακά δικαστήρια», τώρα να κρέμασε τα λερωμένα σεντόνια του στον δρόμο και τα βλέπουμε όλοι σαν τις κατίνες της γειτονιάς που ανακάλυψαν πως η ευπρεπής γειτόνισσα είχε διπλή ζωή, ωστόσο το θέαμα δεν μας τιμά. Όλους. Η ίδια η ζωή έχει πιο μεγάλη φαντασία, ακόμη και από σειρές όπως το «Game of Thrones». Shitstorm is coming…

Δημήτρης Λοττίδης
demetris@sppmedia.com 
Twitter: @dlottides 

must έποψη: Τελευταία Ενημέρωση

Στη λάσπη

Στη λάσπη

Το editorial του Δημήτρη Λοττίδη για το τεύχος Μαϊου.
Δημήτρης Λοττίδης
 |  MUST ΕΠΟΨΗ
Netflix έχεις;

Netflix έχεις;

Το editorial του Δημήτρη Λοττίδη για το τεύχος Νοεμβρίου.
Δημήτρης Λοττίδης
 |  MUST ΕΠΟΨΗ