ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
ΦΟΡΑΜΕ: knit from head to toe σε απλό ροζ και ankle boots με ασημί λεπτομέρειες
 

Το παιχνίδι της σφαγής

Βιώνουμε τον απόλυτο παραλογισμό για τον οποίο ο Ιονέσκο θα είχε να πει και να γράψει πολλά

Μιχάλης Χριστοδούλου

Μιχάλης Χριστοδούλου

Ο Ρουμάνος θεατρικός συγγραφέας, Ευγένιος Ιονέσκο, ένας από τους επιφανέστερους εκπροσώπους του Θεάτρου του Παραλόγου, το 1970 έγραψε στην ώριμη φάση της ζωής του το ανατριχιαστικά επίκαιρο έργο «Το Παιχνίδι της Σφαγής». Αυτό το σπουδαίο πνεύμα του 20ου αιώνα δήλωνε πως: «Το κωμικό είναι η βαθύτερη γνώση του παραλόγου, γι’ αυτό νομίζω ότι προξενεί μεγαλύτερη απόγνωση από το τραγικό. Το κωμικό είναι τραγικό και η τραγωδία του ανθρώπου είναι μια κωμωδία» όπως ακριβώς αυτή που βιώνουμε σήμερα.

Στο «Παιχνίδι της Σφαγής» ο Ιονέσκο τοποθετεί την πλοκή της ιστορίας του σε μία πόλη όπου ξαφνικά ξεσπάει μία επιδημία που σταδιακά την αφανίζει και οι κάτοικοί της έρχονται ο ένας μετά τον άλλον αντιμέτωποι με το θάνατο. «Το παιχνίδι της σφαγής» του επίκαιρου Ευγένιου Ιονέσκο, θυμίζει έντονα τα παιχνίδια που παίζει η σημερινή κοινωνία στον εαυτό της. Άνθρωποι που πεθαίνουν ή ζουν κατά τύχη, που δεν ξέρουν να ζουν, που δεν ξέρουν γιατί πεθαίνουν. Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Σχεδόν καθημερινά ερχόμαστε αντιμέτωποι με το παράλογο. Οργή και απόγνωση όταν ακόμα και η επιστήμη ή η τέχνη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Το έργο αυτό, μιλάει για το συμβολικό και τον πραγματικό θάνατο, αυτόν που ενώ κάνουμε τα πάντα για να πραγματοποιείται, εκ των υστέρων αναρωτιόμαστε (και όχι όλοι) για τα αίτια.

Το ευφυές έργο του Ιονέσκο, ένα από τα πολιτικότερά του, σαρκάζει ανελέητα τις θλιβερές ανθρώπινες υπάρξεις αυτής της πόλης χωρίς όνομα και κάθε πόλης εν τέλει, που υπό την απειλή του φόβου και του επερχόμενου θανάτου χάνει σταδιακά κάθε ίχνος κοινωνικής συνείδησης, αλληλεγγύης και ανθρωπιάς.

Τον Μάιο του 2019, ο Τεχνοχώρος της ΕΘΑΛ, ανέβασε το συγκεκριμένο έργο σε σκηνοθεσία Μαρίνας Βρόντη με τραγική ειρωνεία ένα σχεδόν χρόνο μετά ο Ιονέσκο και οι ήρωές του να φαίνονται τόσο πραγματικοί βγαλμένοι μέσα από ένα Θέατρο του Παραλόγου. Ένα έργο που είδαμε μέσα από το πρίσμα του κωμικοτραγικού παραλογισμού του Ιονέσκο βιώνεται σήμερα, όχι σε μία μικρή πόλη με κατοίκους χωρίς όνομα αλλά σε ολόκληρο τον πλανήτη με ανθρώπους που γίνονται πολίτες χωρίς όνομα νοσούντες και μη, σε καραντίνα ή ταμπουρωμένοι στα σπίτια τους.

Βιώνουμε τον απόλυτο παραλογισμό για τον οποίο ο Ιονέσκο θα είχε να πει και να γράψει πολλά όπως και έκανε στα χρόνια της ζωής του. Οι άνθρωποι ρομπότ, ξεχασμένοι κάπου σε ένα νησί, αφημένοι σε καρέκλες ή αποκτηνωμένοι σε ένα κόσμο με πολίτες μαριονέτες οι οποίοι έχουν χάσει κάθε επικοινωνία μεταξύ τους.

Παραλογισμός είναι η λέξη που χαρακτηρίζει ιδανικά τις μέρες αυτές της πανδημίας. Παραλογισμός στον υπέρτατο βαθμό, παραλογισμός ανάμεσα σε θρησκευόμενους και μη, αντάρτες-μητροπολίτες και ανάξιους ηγέτες, εκκλησία και πολιτεία, νοσούντες και μη, άρρωστους και φοβισμένους, καχύποπτους και υποψιασμένους. Με μοναδικό αίσθημα να πλανάται σε όλο αυτό το περικείμενο τον φόβο. Όπως ακριβώς και στο «Παιχνίδι της Σφαγής» έτσι και σήμερα δεν υπάρχουν ήρωες παρά μόνο ανεύθυνοι και ανυπάκουοι, με ράσα ή χωρίς.

Αυτό που ζούμε δεν είναι απλά πρωτόγνωρο αλλά ό,τι χειρότερο βίωσε η ανθρωπότητα μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και όπως φαίνεται είμαστε ακόμη στην αρχή. Μέσα όμως από αυτό τον παραλογισμό της πανδημίας όσο και αν μας ακινητοποιεί ακόμα και σωματικά παρατηρώ κάτι που με συγκινεί ιδιαίτερα και δεν είναι τίποτε άλλο από την αλληλεγγύη. Όσο και αν φοβάσαι να συναντήσεις ένα περαστικό στο δρόμο σου, να τον αγγίξεις, να τον αγκαλιάσεις εντούτοις θέλεις να είσαι αλληλέγγυος απέναντί του. Και αυτό είναι κάτι που μας διαφοροποιεί από τους ανώνυμους ήρωες του έργου του Ιονέσκο. Όσο υπάρχει η αλληλεγγύη, θα υπάρχει και η ανθρωπότητα, όσο και αν το παιχνίδι της σφαγής φαίνεται να κερδίζει τη μάχη.

ΣΧΕΤΙΚΑ TAGS

Μιχάλης Χριστοδούλου: Τελευταία Ενημέρωση