ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
ΦΟΡΑΜΕ: shinny leggings, oversized φούτερ και άσπρα sneakers
 

Τα «πρέπει» των Χριστουγέννων

Μιχάλης Χριστοδούλου

Μιχάλης Χριστοδούλου

Δεν ξέρω πώς υποψιάστηκα ότι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης. Δεν θυμάμαι. Δεν θα ξεχάσω όμως ποτέ εκείνο το βράδυ που το διαπίστωσα. Κάπου, εκεί, κοντά στα πέντε, πρέπει να ήμουν, όταν άρχισα να σκέφτομαι ότι είναι αδύνατον ένας άνθρωπος, να μπορεί μέσα σε ένα βράδυ, να μοιράσει δισεκατομμύρια δώρα σε τόσα παιδιά.

Υποτίθεται πως εκείνο το βράδυ της Παραμονής Χριστουγέννων ο Άγιος Βασίλης θα ερχόταν στο σπίτι και θα μου άφηνε το δώρο μου στην άκρη του κρεβατιού μου και όχι κάτω από το δέντρο. Είχα ζητήσει ένα τετράδιο με ζωγραφιές και χρωματιστά μολύβια διότι σε εκείνο το στάδιο της ζωής μου ήθελα να γίνω ζωγράφος. Σηκώθηκα από το κρεβάτι και σιγά σιγά άρχισα να ψάχνω μέσα στη νύχτα πού είναι κρυμμένο το δώρο. Ήμουν σίγουρος, πως τα δώρα του Άγιου Βασίλη, τα έφερναν οι γονείς μου. Τελικά, κατέληξα έξω στην αυλή. Μπαίνω στο γκαράζ, ανοίγω την πόρτα του αυτοκινήτου, σκύβω κάτω από τη θέση του οδηγού και βρίσκω το δώρο.

Απογοήτευση. Ήθελα να μην έβρισκα τίποτα. Ήθελα να πιστεύω στο παραμύθι του Άγιου Βασίλη που ταξιδεύει μέσα σε ένα βράδυ σε όλο τον πλανήτη μαζί με το μαγικό του έλκηθρο που το σέρνουν οκτώ τάρανδοι. Εκείνο το βράδυ βίωσα, ίσως, την πρώτη διάψευση στη ζωή μου, αυτή που βιώνει το κάθε παιδάκι που μεγαλώνει με το παραμύθι του Άη Βασίλη. Δεν λέω ότι μου προκάλεσε ψυχολογικά προβλήματα αλλά σίγουρα ήταν μία απότομη αντιμετώπιση της πραγματικότητας.

Θα ήθελα να υπάρχει Άγιος Βασίλης, όλα να ήταν ακριβώς όπως τις χριστουγεννιάτικες ταινίες που λάτρευα μικρός και τα Χριστούγεννα να μου προκαλούν μόνο εκείνα τα γλυκά παιδικά συναισθήματα.

Τα Χριστούγεννα έκτοτε νομίζω άρχισαν να παίρνουν άλλη διάσταση μέσα μου. Από την μία η αμφισβήτηση της ύπαρξης Θεού και από την άλλη η απομυθοποίηση των παραμυθιών. Αυτή η γιορτή, λοιπόν, δεν νομίζω να αντιμετωπίστηκε από μένα αλλιώς σε σχέση με άλλους ανθρώπους.

Άμα κάτσεις και το καλοσκεφτείς όλα είναι στο μυαλό μας και στα διάφορα «πρέπει». Α, είναι Χριστούγεννα άρα πρέπει να βγούμε έξω, πρέπει να αγοράσουμε καινούργια ρούχα, πρέπει να στολίσουμε, πρέπει όλα να είναι όπως ακριβώς στις αμερικάνικες ταινίες, λαμπιόνια παντού, ένα πλούσιο στολισμένο δέντρο δίπλα στο τζάκι και όλοι να είναι πανέμορφοι, καλοντυμένοι και χαμογελαστοί.

Μάλιστα, τα κυπριακά «πρέπει» είναι ακόμα πιο ψυχοφθόρα διότι ως μικρή χώρα θεωρούμε ότι σε αυτές τις εορταστικές συναθροίσεις οφείλουμε να αποδείξουμε πως είμαστε χαρούμενοι, ευτυχισμένοι, με καλή δουλειά και η ζωή μας είναι καλύτερη από των άλλων. Και κάπως έτσι θα βρεθείς στο γνωστό, οικογενειακό τραπέζι των Χριστουγέννων όπου θα συναντηθείς με μία θεία που την βλέπεις μία στο τόσο, ένα ξάδερφο που έχει παντρευτεί, έχει κάνει παιδιά και εργάζεται σε μία εταιρεία που δεν έχει καταλάβει κανείς τι κάνει άλλα είναι σπουδαία.

Κάπου ανάμεσα στη γαλοπούλα, τη σούβλα και τις πατάτες φούρνου αρχίζουν οι ενδοοικογενειακές ερωτήσεις-απορίες: «Εσύ πότε θα παντρευτείς;», «Ο μισθός σου καλός;», «Πάχυνες;», «Μα σου πέφτουν μαλλιά; Έχω ένα καλό σαμπουάν να σου προτείνω», «Δεν κάνεις δίαιτα πια, ε; Έβαλες, ναι. Δεν σε θυμάμαι ποτέ έτσι», -την οποία δίαιτα έχεις σταματήσεις πριν από 13 χρόνια.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον θα βιώσεις άλλο ένα χριστουγεννιάτικο ντελίριο με ερωταπαντήσεις, βλέμματα που νιώθεις πως θέλουν να μπουν μέσα στο μυαλό σου να ανακαλύψουν όλα όσα σκέφτεσαι, να μάθουν τι κάνεις στη ζωή σου, πώς ζεις, πώς δουλεύεις, αν κάνεις και γιατί, σεξ, γιατί έχεις σκύλο, πού κατουρά όταν λείπεις, αν σου γεμίζει τρίχες τους καναπέδες και τόσες άλλες και πολλές απορίες που υπάρχουν στα μυαλά συγγενών, γειτόνων και λοιπών οικογενειακών φίλων.

Τα τελευταία χρόνια τα Χριστούγεννα δεν μου προκαλούν εκείνη θλίψη των γιορτών που μας έχουν πείσει πως πρέπει να την πάθουμε, δε τα απεχθάνομαι πια και δεν με εκνευρίζουν. Ίσως μεγαλώνοντας και πλησιάζοντας τα 40 εκείνα τα χριστουγεννιάτικα «πρέπει» μοιάζουν με γελοιότητες και ψυχαναγκασμούς αφού στη ζωή μας μπορούμε να περνάμε όμορφα και όταν δεν είναι Χριστούγεννα, όταν δεν είναι Πάσχα και Δεκαπενταύγουστος. Μπορείς να πας ταξίδι οποτεδήποτε και οπουδήποτε, μπορείς να καλέσεις τους φίλους σου σπίτι σου χωρίς να έχεις κάνει το σπίτι λατέρνα επειδή είναι Χριστούγεννα και μπορείς να βγεις να τα πιείς και μία Πέμπτη μετά τη δουλειά με δύο φιλαράκια με το τζιν και τη φόρμα σου.

Εκείνο που κατάλαβα φέτος, είναι πόσο αμείλικτος είναι ο χρόνος και πόσο όμορφη είναι η ζωή μας όταν την γεμίζουμε με εκείνα τα αληθινά «πρέπει» και όχι εκείνα που εσύ νομίζεις ότι οι άλλοι περιμένουν να ζήσεις για να περάσεις καλά. Αυτά τα Χριστούγεννα-ό,τι σημαίνουν για τον καθένα-κατάλαβα πως πρέπει να γεμίζω τον χρόνο μου με πράγματα που με κάνουν να χαμογελώ. Αυτά τα Χριστούγεννα «πρέπει» να προσφέρω χαμόγελα, να αυτοσαρκάζομαι, να αποφεύγω τους τοξικούς ανθρώπους, να είμαι κοντά στους ανθρώπους που ενδιαφέρονται πραγματικά για μένα και να πείσω τον εαυτό μου πως δεν αφορά κανένα αν έβαλα κιλά, αν έχασα μαλλιά, αν δεν έχω παντρευτεί, αν ο σκύλος μου κατουράει στο μπαλκόνι… Δεν τους νοιάζει.

Σίγουρα Άγιος Βασίλης δεν υπάρχει, ούτε μαγεία των Χριστουγέννων, ούτε χολιγουντιανή ευτυχία, ούτε τίποτα. Όλα είναι στο μυαλό μας. Όλα. Εκείνο, όμως, το «πρέπει» που οφείλουμε να ακολουθούμε πάντοτε είναι η αγάπη. Η αγάπη από μέσα μας. Σε κάθε πτυχή της ζωή μας. Κάνε τα πάντα στη ζωή σου με αγάπη και θα με θυμηθείς. Αν δεν το κάνεις με αγάπη άλλαξε το. Τώρα. Όχι πως εγώ το κατάφερα. Το παλεύω τουλάχιστον…  

ΣΧΕΤΙΚΑ TAGS

Μιχάλης Χριστοδούλου: Τελευταία Ενημέρωση