ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
ΦΟΡΑΜΕ: Midi leopard φόρεμα και pointy ankle boots
 

Πολιτισμός σε αμαξίδιο

Μιχάλης Χριστοδούλου

Μιχάλης Χριστοδούλου

Του Μιχάλη Χριστοδούλου

Το 2010 βρέθηκα για πρώτη φορά στη Βουδαπέστη. Μία πόλη παραμυθένια, που δεν είναι της παρούσης να σου περιγράψω. Αφορμή του ταξιδιού μου, ήταν η μόνιμη εγκατάσταση στην ουγγρική πρωτεύουσα ενός από τους καλύτερους μου φίλους, ο οποίος πήρε την απόφαση να συγκατοικήσει με την κοπέλα του τότε, σημερινή σύζυγό του σήμερα. Η Judit ήταν πολύ συμπαθής στην παρέα και επειδή ήταν οι αρχές της γνωριμίας μας ήθελε και η ίδια να έρθει πιο κοντά σε εμάς.

Έτσι, λοιπόν, προσέγγιζε τον καθένα μας σύμφωνα με τα ενδιαφέροντά του, που μεταξύ μας, με εμένα είχε και τα περισσότερα κοινά. Μιλούσαμε για ταξίδια, συναυλίες, ταινίες, μουσικές και θέατρα μέχρι που η κουβέντα έπεσε στην όπερα. Με χαρά μου περιέγραφε τις εμπειρίες της από την όπερα, πόσο πολύ της άρεσε, μου περιέγραφε τα εντυπωσιακά κτήρια όπερας και θεάτρου που υπάρχουν στην πόλη της Βουδαπέστης μέχρι που φτάσαμε στην καίρια ερώτηση: «Πόσες όπερες έχετε στην Κύπρο;».

Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου, όπως ακριβώς σε ταινία, αφού πήρα μία βαθιά ανάσα και γούρλωσα με απορία τα μάτια, είδα να περνούν από μπροστά μου η γκρεμισμένη οροφή του Δημοτικού Θεάτρου Λευκωσίας πίσω στο 2008, η κατάσταση των κυπριακών θεατρικών σκηνών και ότι η μοναδική εμπειρία όπερας που έχουμε στην Κύπρο προέρχεται από το Pafos Aphrodite Festival. Όπως καταλαβαίνεις δεν ήξερα τι να πω και έμεινα αποσβολωμένος. Τότε βέβαια υπήρχε στα σκαριά η κατασκευή του Μεγάρου Πολιτισμού που τελικά ναυάγησε βεβαίως βεβαίως όπως ακριβώς ναυαγούν όλα όσα έχουν να κάνουν με αυτά τα ψιλά γράμματα και τις «πελλάρες» όπως τα αποκαλούν και αξιωματούχοι του κράτους τα περί πολιτισμού. Της μίλησα λοιπόν για αυτό το υψηλού επιπέδου έργο της χώρας που θα αποτελούσε τη στέγη του σύγχρονου κυπριακού πολιτισμού. Ευτυχώς από τότε δεν ξαναμιλήσαμε για πολιτισμό για θα ντρεπόμουν πολύ να της πως ότι αυτό το αρχιτεκτονικό αριστούργημα δεν θα γίνει ποτέ.

Έλα μου, όμως, πως θυμήθηκα την τότε κουβέντα μου, εννέα χρόνια πριν με την αγαπημένη μου Judit, θα αναρωτιέσαι. Συνδύασα, που λες, εκείνη την προ ημερών απαράδεκτη απόφαση της Επιτροπής Προστασίας του Ανταγωνισμού (ΕΠΑ), που ήθελε να βάλει λουκέτο σε όλα τα ιδιωτικά θέατρα και σκηνές, αφήνοντας άνεργους δεκάδες ανθρώπους που εργάζονται σε αυτά, που δεν είναι μόνο ηθοποιοί. Και όλο αυτό έγινε γιατί σύμφωνα με την ΕΠΑ ο ΘΟΚ, με το να αποφασίζει για τις χορηγίες στα ελεύθερα θέατρα, παραβιάζει το Άρθρο 6(1) του Περί Προστασίας του Ανταγωνισμού Νόμου. Και έτσι η ΕΠΑ θέλησε να υποχρεώσει τον ΘΟΚ «να παύσει άμεσα τη διαπιστωθείσα παράβαση» και να τον διατάξει (!) «να αποφύγει στο μέλλον την επανάληψη παρόμοιων πρακτικών». Μάλιστα, η ΕΠΑ επέβαλε και πρόστιμο ύψους 342 χιλιάδων ευρώ για την εν λόγω παράβαση. Εδώ, πρέπει να είναι ξεκάθαρο πως σε καμία περίπτωση δεν αποφάσισε ο ΘΟΚ να παγοποιήσει τις θεατρικές χορηγίες όπως παραπλανητικά γράφτηκε σε τίτλους κυπριακών Μέσων αφού ήταν υποχρεωμένος να ακολουθήσεις αυτές τις διαταγές.

Αγαπητή μου Judit η ευαισθησία μας για τον πολιτισμό δεν φτάνει μέχρι εδώ. Πολύ φοβάμαι ότι δεν πιάσαμε ακόμα οριστικά πάτο. Ευτυχώς, ο ΘΟΚ προχώρησε στην καταχώριση προσφυγής της απόφασης της ΕΠΑ ζητώντας την αναστολή της άμεσης εφαρμογής της, πράγμα που τελικά έγινe.

Και αναρωτιέμαι: Πόσο εύκολα μπορεί να κατέβει ο διακόπτης σε αυτή τη χώρα. Με πόση απλοϊκότητα χειρίζονται κάποια τόσο λεπτά θέματα όπως αυτά του πολιτισμού. Δεν πρέπει όμως να αναρωτιέμαι, αναλογιζόμενος πως ζούμε σε ένα κράτος που σε κάθε προεκλογική εκστρατεία ο τομέας πολιτισμός είναι δεν είναι μία παράγραφος στα εκάστοτε προγράμματα των υποψηφίων. Από την άλλη, μάλιστα, σκέφτομαι πως ο πολιτισμός μίας χώρας αντικατοπτρίζεται μέσα από τις συμπεριφορές των πολιτών της και μάλιστα εκείνων που βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας, από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας μέχρι τον Γενικό Εισαγγελέα και από τους προέδρους κομμάτων, τους βουλευτές μέχρι τον Πρόεδρο της Βουλής.

Και εδώ κάνω παύση. Νιώθω ντροπή. Νιώσω ντροπή που ένας τέτοιος άνθρωπος με εκπροσωπεί στο Κοινοβούλιο της χώρας μου, τον χώρο εφαρμογής της Δημοκρατίας. Και σκέφτομαι τα λόγια που ξεστόμισε με αθλιότητα προς τον Πρόεδρο της Οργάνωσης των Παραπληγικών όταν ο τελευταίος δεν μπόρεσε με το αναπηρικό του αμαξίδιο να φτάσει στα έδρανα της Βουλής.

Σε άλλα κράτη, που ο πολιτισμός πηγάζει από μέσα τους, που η κουλτούρα τους εναπόκειται σε αξίες και ιδανικά ανθρώπινα, στην ευγένεια και την αλληλεγγύη ένας τέτοιος Πρόεδρος Κοινοβουλίου θα είχε τουλάχιστον τη λεπτότητα να σου πω, το τακτ να παραιτηθεί και να κλειστεί στο σπίτι μαζί με την ντροπή του. Το χειρότερο όλων όμως είναι πως δεν διαμαρτυρήθηκε κανείς, πλην του κ. Γιώργου Περδίκη των Οικολόγων με μία ανάρτησή του στο Twitter.

Όπως αντιλαμβάνεσαι καλή μου Judit, εδώ στην Κύπρο, όχι μόνο δεν έχουμε όπερα-που σίγουρα κάποιοι θα γελάτε διαβάζοντας αυτό-αλλά δεν έχουμε ούτε ευθιξία, ούτε ευαισθησία, ούτε καν τσίπα από τον ίδιο τον Πρόεδρο της Βουλής και τους ίδιους που θέλουν να καταστρέψουν την πηγή του πολιτισμού που είναι το θέατρο. Κι αυτό ξεκινά από τον καθένα μας. Ο πολιτισμός ξεκινά από τις πράξεις μας. Από μένα, που θα πω σιγά ποιος ανάπηρος θα έρθει ας παρκάρω δύο λεπτά στη θέση των αναπήρων, από σένα που θα ανεβάσεις την αμαξάρα σου στο πεζοδρόμιο εμποδίζοντας τη διέλευση ανθρώπων με αμαξίδιο και για το ότι έπρεπε να γίνει ολόκληρη ιστορία για να φτιαχτούν μερικές θέσεις ΑμεΑ στο ανακαινισμένο Δημοτικό Θέατρο Λευκωσίας.

Βλέπεις Judit μου, αυτά είναι ψιλά γράμματα. Εδώ στη βραχονησίδα Κύπρο είμαστε ανάπηροι στο μυαλό και ο πολιτισμός μας βρίσκεται σε αμαξίδιο και του κλείνουν το πεζοδρόμιο.

Μιχάλης Χριστοδούλου: Τελευταία Ενημέρωση

X