ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
ΦΟΡΑΜΕ: shinny leggings, oversized φούτερ και άσπρα sneakers
 

Plastic, is not fantastic any more

''Στην Κύπρο, λοιπόν, αυτό που μας χαρακτηρίζει δεν είναι κατ’ ουδένα λόγο η αισθητική αλλά η επιφάνεια''

Μιχάλης Χριστοδούλου

Μιχάλης Χριστοδούλου

Φρένο, λέει, θέλει να βάλει το Υφυπουργείο Τουρισμού στις πλαστικές καρέκλες στις ταβέρνες αλλά και στην ασύδοτη χρήση της λέξης «ταβέρνα» από διάφορους χώρους εστίασης που ουσιαστικά δεν αντιστοιχούν στο περιεχόμενο της έννοιας που σημαίνει η «ταβέρνα».

Η ταβέρνα, όμως, δεν αποτελεί ούτε ελληνική ούτε κυπριακή ανακάλυψη και δεν πρόκειται για ένα «δικό» μας όπως νομίζουμε προϊόν. Οι ταβέρνες ξεκίνησαν είτε από την Ιταλία, την περιοχή της Καλαβρίας είτε από τη Γαλλία και αποτελούν ένα μικρό χώρο εστίασης που σερβίρει φρέσκα τοπικά πιάτα. Σήμερα, ταβέρνες συναντάμε στην Ισπανία, στην Πορτογαλία αλλά και στα Βαλκάνια με κάποιες από αυτές να σερβίρουν υψηλού επιπέδου γαστρονομία και να είναι βραβευμένες με αστέρια Michelin.

Για εμάς εδώ στην Κύπρο ταβέρνα σημαίνει κυπριακή παραδοσιακή κουζίνα, δηλαδή ο γνωστός μεζές με τα ατελείωτα πιάτα και πιατάκια. Εδώ όμως θα σε απογοητεύσω αφού η παραδοσιακή κυπριακή οικογένεια δεν έτρωγε σεφταλιές, σουβλάκια, αφέλια με πουργούρι, παϊδάκια στα κάρβουνα και καραόλους κοκκινιστούς, ούτε συκωτάκι αρνίσιο και κουπέπια ή ανθούς γεμιστούς με ρύζι. Όλα αυτά είναι μία σύγχρονη επινόηση της κυπριακής γαστρονομίας αφού αν πάμε προς τα πίσω της κυπριακή ιστορίας και όχι πολύ παλιά, στις δεκαετίες του ’40 και του ’50 το τραπέζι της κυπριακής οικογένειας περιελάβανε σπάνια κρέας, μόνο σε γιορτές και γάμους, ενώ συνήθιζαν να τρώνε άγρια χόρτα βραστά με σιηλάρι, ένα μείγμα από αλεύρι που το έβαζαν στο τηγάνι με λάδι, ό,τι παρήγαγε η γη, όσπρια, ψωμί, ελιές και λαχανικά από την αυλή τους.

Αλλά ο μεζές των 22 και βάλε πιάτων αποκαλείται σήμερα παραδοσιακός και πατροπαράδοτος αφού περιλαμβάνει πιάτα της κυπριακής γαστρονομίας χωρίς όμως να αντιπροσωπεύει ουσιαστικά αυτό που πραγματικά ήμασταν εμείς οι Κύπριοι και οι συνήθειες των προγόνων μας. Σίγουρα ένας τέτοιος μεζές με χόρτα βραστά, πατάτες και όσπρια δεν θα αποτελούσε κατ’ ουδένα λόγο εξαίσιο τραπέζωμα σε ταβέρνα.

Από την άλλη έρχεται το φρένο στην πλαστική καρέκλα και όχι για οικολογικούς λόγους που θα ήταν και απόλυτα αποδεκτό αλλά για λόγους αισθητικής. Για ακόμη μία φορά, εδώ στην Κύπρο, ερχόμαστε να επιβεβαιώσουμε τη φράση «τα ράσα δεν κάνουν τον παπά». Δηλαδή, είτε απαγορεύσεις την πλαστική καρέκλα από μία ταβέρνα που σερβίρει κατεψυγμένες πατάτες τηγανισμένες σε κακής ποιότητας λάδι είτε όχι αυτή η κάκιστη συνήθεια θα συνεχίζεται. Αν πάλι η συγκεκριμένη ταβέρνα εκμοντερνιστεί και γίνει ντιζαϊνάτη με ξύλινες τόνενες καρέκλες, απόλυτα κυπριακές και εξακολουθεί να χρεώνει αλόγιστα τον τουρίστα, να μην πλένει τα χόρτα της σαλάτας, να ζεσταίνει τα πιάτα του σε φούρνο μικροκυμάτων και να περιφρονεί βασικούς κανόνες υγιεινής θα φταίει η πλαστική καρέκλα.

Αναμφίβολα, η χρήση πλαστικής καρέκλας στην Κύπρο είναι αλόγιστη και έμβλημα της σύγχρονης κυπριακής κουλτούρας από τη δεκαετία του ’70 μέχρι και σήμερα. Αυτό δεν την αναδεικνύει σε τίποτα απολύτως αν και έχει συνδεθεί με τα παιδικά μας χρόνια, με κυπριακούς γάμους σε χωριά και δρόμους, με φεστιβάλ και εκδηλώσεις στην ύπαιθρο, με οικογενειακά κέντρα και ταβέρνες σε χωριά και πόλεις. Η πλαστική καρέκλα ήταν, είναι και θα είναι κακογουστιά όμως πρέπει να βλέπουμε τα πράγματα σε βάθος και όχι να τα πετάμε κάτω από το χαλί.

Στην Κύπρο, λοιπόν, αυτό που μας χαρακτηρίζει δεν είναι κατ’ ουδένα λόγο η αισθητική αλλά η επιφάνεια και για ακόμα μία φορά ασχολούμαστε όχι με το αν η γυναίκα του Καίσαρα είναι τίμια. Όπως ακριβώς πριν μερικές εβδομάδες ενοχληθήκαμε με τα παγκάκια της Πλατείας Ελευθερίας ή με την ίδια την Πλατεία αφού ξαφνικά όλοι γίναμε μεταμοντέρνοι αρχιτέκτονες με άποψη χωρίς να έχουμε δει παρόμοιου είδους παγκάκια σε πλατείες τους εξωτερικού το ίδιο και με αυτή την περίπτωση.

Σκέφτομαι από την άλλη πως ίσως υπερβάλλω και ότι το Υφυπουργείο Τουρισμού και ο προϊστάμενος του κ. Σάββας Περδίος θέλουν να δώσουν επιτέλους ένα οικολογικό μήνυμα αντιλαμβανόμενοι τις αρνητικές επιδράσεις του πλαστικού στο περιβάλλον συμβάλλοντας με αυτή την πράξη προς τη σωτηρία του πλανήτη. Ταυτόχρονα, έρχονται να συμμαζέψουν την κατάχρηση της λέξης «ταβέρνα» από πολλούς χώρους εστίασης που αντί για παραδοσιακή κυπριακή κουζίνα σερβίρουν κατεψυγμένα μπέργκερ και nuggets, σπαγγέτι μπολονέζ, mozzarella sticks, onion rings και spring rolls. Ναι, όλα αυτά που αναφέρω τα έχω φάει και τα έχω δει να σερβίρονται σε αρκετά «γραφικά παραδοσιακά ταβερνάκια στο χωριό». Κι όμως τα πράγματα είναι επιφανειακά.

Η απαγόρευση του πλαστικού δια ροπάλου από την καθημερινότητά μας με βρίσκει περισσότερο από απόλυτα σύμφωνο αφού γνωρίζουμε πολύ καλά την αρνητική επίδραση του πλαστικού στο οικοσύστημα του πλανήτη και του περιβάλλοντος. Η κατάργηση της πλαστικής ταβέρνας από τις ταβέρνες πρέπει να γίνει όχι μόνο για λόγους αισθητικής διότι οτιδήποτε πλαστικό αποτελεί κίνδυνο του οικοσυστήματος γεγονός που σήμερα είναι πιο ορατό από ποτέ.

Από την άλλη, οφείλουμε να ασχοληθούμε με τα πιο ουσιαστικά, να αφήσουμε την υποκρισία της αισθητικής και ότι οι τουρίστες ξιπάζονται αν καθίσουν σε πλαστική καρέκλα και να το πάμε ένα βήμα παρακάτω, αναβαθμίζοντας την ποιότητα του φαγητού της εκάστοτε ταβέρνας υποχρεώνοντας τους ιδιοκτήτες να εφαρμόζουν αυτό που αποκαλούμε ασύδοτα «παραδοσιακό».  

Και για να λέω και την αλήθεια, το νοστιμότερο φαγητό, το έφαγα σε ταβέρνες με πλαστικές καρέκλες.    

Μιχάλης Χριστοδούλου: Τελευταία Ενημέρωση