ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
ΚΛΕΙΣΙΜΟ
ΦΟΡΑΜΕ: knti φόρεμα, μπότες και μακρύ παλτό
 

Ο βουβός πόνος του 2021

Αν το 2021 έπρεπε να αποτυπωθεί σε μία εικόνα θα ήταν αυτή

Μιχάλης Χριστοδούλου

Μιχάλης Χριστοδούλου

Τον περασμένο Αύγουστο, η Ελλάδα βίωσε μία από τις σκληρότερες περιόδους του 2021. Δεκάδες πυρκαγιές γέμισαν διαφορετικά σημεία της Ελλάδας, με την Εύβοια να μετράει τις μεγαλύτερες απώλειες. Ίσως όχι σε ανθρώπινες ζωές, αλλά σε δασικές εκτάσεις, περιουσίες, σπίτια και ζωές ζώων. Οι εικόνες, που γίναμε μάρτυρες εκείνης της καταστροφής, ήταν σοκαριστικές και πέρα για πέρα αποκαρδιωτικές. Μία από αυτές, που μάς έσφιξαν περισσότερο το στομάχι ήταν μία φωτογραφία τραβηγμένη από τον φωτορεπόρτερ Κωνσταντίνο Τσακαλίδη. Σε αυτήν είδαμε την 81χρονη κυρία Παναγιώτα Ριτσόπη και τον πόνο σε όλο το πρόσωπο και το σώμα της, όταν είδε τη φωτιά να πλησιάζει το σπίτι της στις Γούβες Ευβοίας.

Η εικόνα αυτή δεν κατάφερε να αγγίξει μόνο εμάς, αλλά όλο τον κόσμο, και όχι άδικα. Έτσι, είδαμε το Time να εντάσσει την φωτογραφία του Κωνσταντίνου Τσακαλίδη στις 100 καλύτερες του 2021. Μάλιστα, το περιοδικό την τοποθέτησε και ως την τρίτη καλύτερη παγκοσμίως, γεγονός που δεν της έδωσε απλά μία θέση στη γενικότερη κατάταξη, αλλά και ένα από τα τέσσερα εξώφυλλα του τεύχους.

Η συγκεκριμένη εικόνα έχει αποτυπωθεί στο μυαλό μου από την πρώτη στιγμή που την πρωτοείδα το περασμένο Αύγουστο. Για μένα είναι αναμφίβολα η φωτογραφία της χρονιάς. Μία εικόνα που αποτυπώνει όλα εκείνα τα συναισθήματα της απόγνωσης, του πόνου, της απελπισίας μπροστά στην καταστροφή, μπροστά στον επερχόμενο κίνδυνο. Η κυρία Παναγιώτα γίνεται σύμβολο οικουμενικό του πόνου των ανθρώπων, όλων εκείνων που αντιμετωπίσαμε αυτό το ζοφερό 2021 και ένας βαθύς αναστεναγμός για το άγνωστο 2022. Πόσο μαγικό είναι αλήθεια το γεγονός πως ένα μόνο κλικ δευτερολέπτων κατάφερε να αποτυπώσει τόσα συναισθήματα, τόσες σκέψεις και τόσες λέξεις.
Αν το 2021 έπρεπε να αποτυπωθεί σε μία εικόνα θα ήταν αυτή. Μία γυναίκα, βιώνει την αγωνία της αναμονής της καταστροφής που έρχεται. Το ανοικτό της στόμα, το χέρι στο στήθος, τα κλειστά μάτια δίνουν τόσες πολλές ερμηνείες. Η γυναίκα αυτή προφανώς δυσκολεύεται να ανασάνει, νιώθει κάποιο πόνο στο στήθος, δυσφορία από την κάπνα, πονάει που βλέπει τη φωτιά να απειλεί το σπίτι της, νιώθει αβοήθητη και βλέπει μπροστά της την καταστροφή να έρχεται. Τα μάτια της κλειστά, στεγνά από δάκρυα φοβούνται αυτό που θα αντικρύσουν. Εκείνο το ανοικτό της στόμα θυμίζει υποκριτή σε αρχαία τραγωδία. Η ανάγκη του ανθρώπου για ανάσα, η ανάγκη του ανθρώπου να φωνάξει όμως δεν βγαίνει η φωνή του, η απελπισία που ο βιώνουμε σήμερα σε μία εποχή αβεβαιότητας με την πανδημία να θεριεύει και να μαίνεται σαν πυρκαγιά.

Η εικόνα της κυρίας Παναγιώτας μου θυμίζει κι εκείνες τις μαυροφορεμένες γυναίκες της Κύπρου με τις μαντήλες στο κεφάλι και τις φωτογραφίες στο χέρι. Εκείνες τις μανάδες και συζύγους που έχασαν τους δικούς τους ανθρώπους. Όλες εκείνες που περίμεναν να επιστρέψουν οι αγνοούμενοι και αιχμαλώτοι συγγενείς τους. Τα δικά τους ανοικτά στόματα που κραύγαζαν τον πόνο του χαμού του αδελφού, του συζύγου, του πατέρα, του σπιτιού τους.

Ο πόνος των ανθρώπων είναι κοινός και εφέρεται παρομοίως σε όλες τις γλώσσες και σε όλες τις κουλτούρες. Η φωτογραφία του Κωνσταντίνου Τσακαλίδη έχει αποτυπώσει αυτόν τον παναθρώπινο οικομενικό πόνο του ανθρώπου που ανοίγει διάπλατα το στόμα για μια βαθιά ανάσα για να αντιμετωπίσει το αναπάντεχο.

Αυτό το αναπάντεχο που απευχόμαστε για το 2022. Όσο αισιόδοξο κι αν θέλουμε να είναι ξέρουμε πως δεν θα είναι εύκολο.

Μιχάλης Χριστοδούλου: Τελευταία Ενημέρωση