ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
ΚΛΕΙΣΙΜΟ
ΦΟΡΑΜΕ: jeans, φαρδύ cardigan και μποτάκια
 

Μία παράσταση που μιλάει στο «τώρα»

Μιχάλης Χριστοδούλου

Μιχάλης Χριστοδούλου

Κάποιες φορές φεύγοντας από μία θεατρική παράσταση αναρωτιέμαι για τον λόγο επιλογής του εκάστοτε έργου. Για ποιο λόγο το κάθε θεατρικό σχήμα επέλεξε στην προκειμένη περίπτωση να ανεβάσει αυτό το έργο; Τι θέλει να προσφέρει άραγε στον θεατή του 2021; Πώς “μίλησε” αυτό το έργο στον σκηνοθέτη και πώς πέρασε το σκεπτικό του στους ηθοποιούς; Μήπως τελικά το θέατρο οφείλει ή όχι να συμβαδίζει με την πραγματικότητα της εποχής;

Θεωρώ πως το θέατρο οφείλει να μιλάει στις ψυχές των ανθρώπων κάθε εποχής, την στιγμή που ανεβαίνει είτε είναι επίκαιρο είτε αναφέρεται στον πόλεμο, την ειρήνη, την αγάπη, τους μετανάστες, το ψέμα, την αδικία. Άλλωστε γι’ αυτό υπάρχουν τα διαχρονικά έργα που σε κάθε ανέβασμά τους, σε κάθε εποχή αφήνουν πίσω τους ίχνη, πάνω στα οποία θα περπατήσει ο θεατής της εκάστοτε χρονικής περιόδου για να βιώσει το έργο και τα συφραζόμενά του, να κατανοήσει και να αντιληφθεί τα λεγόμενά του σύμφωνα με το δικό του παρόν. Όπως ακριβώς βιώνουμε εμείς σήμερα τις κωμωδίες του Αριστοφάνη εντελώς διαφορετικά από τους θεατές του 5ου αιώνα π.Χ. και κατά τον ίδιο τρόπο που παρακολουθούμε τα έργα του Σαίξπηρ και τα αντιλαμβανόμαστε σύμφωνα με το περικείμενο της εποχής μας σε αντίθεση με τους θεατές του 18ου αιώνα.

Αυτές ήταν μερικές σκέψεις που γεννήθηκαν ξανά στο μαυλό μου φεύγοντας από το Δημοτικό Θέατρο Λευκωσίας και την τελευταία παραγωγή του Κέντρου Παραστατικών Τεχνών ΜΙΤΟΣ «Το Σάββατο του Λαζάρου» σε σκηνοθεσία και δραματουργία της Έλενας Αγαθοκλέους. Ο ΜΙΤΟΣ έχει χτίσει ένα διαφορετικό προφίλ στα καλλιτεχνικά δρώμενα της Κύπρου τα τελευταία χρόνια καταφέρνοντας να προσφέρει την «άλλη» επιλογή, την εναλλακτική, το αντισυμβατικό θέατρο με πολύ δυνατές προτάσεις για συγκεκριμένο κοινό.

Κι όμως, αυτή η τελευταία δουλειά με προβλημάτισε ως προς το πόσο ειλικρινές είναι το θεατρικό μας πεδίο και πώς ένα μικρό σχήμα, με πενιχρά μέσα, καταφέρνει να δίνει τόσο αισθητικά προσεγμένες παραγωγές. Αν και με ξένισε η θεματική της παράστασης, με την γνωστή σε όλους μας από την Βίβλο και την Καινή Διαθήκη ιστορία της ανάστασης του Λαζάρου, εντούτοις μέσα από την καλλιτεχνικά και επί σκηνής αεικίνητη Έλενα Αγαθοκλέους ένιωσα μία τέτοια ευφορία που στάθηκα αρκετά στη φιλοσοφική θεώρηση της Έλενας και τον συσχετισμό του σήμερα με το χθες της Βίβλου. Εκείνη την στιγμή που πρέπει να αποφασίσεις αν θα γίνεις ο Λάζαρος του θανάτου ή ο Λάζαρος της Ανάστασης. Πόσο έτοιμοι είμαστε να κατακτήσουμε τη ζωή αντί να αφεθούμε στον θάνατο όντας ζωντανοί; Καίρια ερωτήματα και προβληματισμοί που θέτει με ένα γοητευτικό και παθιασμένο τρόπο η παράσταση.

Μία παράσταση διάρκειας 50 λεπτών με την Έλενα Αγαθοκλέους γεμάτη ενέργεια επί σκηνής, να εξιστορεί τα γεγονότα της ασθένειας, του θανάτου, της ανάστασης και της ζωής στην Κύπρο ενός από τα πλέον πολυσυζήτημένα πρόσωπα των γραφών, του Λάζαρου. Η πρωτότυπη μουσική της Μαριάννας Μιχαήλ ήταν εξαιρετική και ιδανικά δεμένη με την φιλοσοφία και το σκεπτικό της Έλενας γι' αυτή την παραγωγή. Σε ήχους σύγχρονους κατάφερε να μας ξαφνιάσει, πότε με ντραμς, πότε με πλήκτρα, πότε με ροκ και μέταλ ακούσματα με την Έλενα Αγαθοκλέους ακούραστη να επιδίδεται σε ένα ατελείωτο και γεμάτο ενέργεια περφόρμανς. Μέσα από δυαδικά σχήματα -ζωή και θάνατος, σήψη και αφθαρσία, δικαιοσύνη και αδικία, παρόν και παρελθόν, «πρέπει» και «θέλω», αναμονή και διαφυγή- η παράσταση κατορθώνει να μιλήσει στον θεατή του 2021. Ένα κείμενο και μία σκέψη που καταπιάνεται με το θέμα της επαγγελίας και του θαύματος της ανάστασης, ωρίμασε την περίοδο της πανδημίας, έπειτα από τρεις αναβολές λόγω των lockdowns ήρθε εκείνη ακριβώς την στιγμή να πει εκείνο για το οποίο ήταν προορισμένο. Να εξηγήσει πως η μοναδική βεβαιότητα της ζωής μας είναι ο θάνατος και πως η σήψη είναι ήδη εδώ, τριγύρω μας, μέσα μας, παρουσιάζοντας μάλιστα με λεπτομερή τρόπο τη διαδικασία του τέλους, τη διακοπή της ζωής, την απαρχή της σήψης και της επιστροφής μας στο χώμα, την φύση.

Ένας ουσιαστικός ύμνος στη ζωή, μέσα σε ένα δυσοίωνο περιβάλλον γεμάτο αναγκαιότητα για ανάσταση, που δεν ικανοποιεί όμως όλους. Γιατί δεν αναστήθηκε ο δικός μου άνθρωπος; Γιατί μόνο ο Λάζαρος; Μπορώ εγώ; Μπορώ!

Ένα έργο σαν χαστούκι στο σήμερα, που γράφτηκε σε μία από τις πιο ζοφερές περιόδους της ανθρωπότητας.

Μιχάλης Χριστοδούλου: Τελευταία Ενημέρωση