ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
ΦΟΡΑΜΕ: ροζ καρό μίντι φόρεμα και λευκά mules
 

Μετά από 20 ημέρες εγκλεισμού νιώθω τυχερός

Η ζωή μου έχει αλλάξει, από τη μία στιγμή στην άλλη.

Μιχάλης Χριστοδούλου

Μιχάλης Χριστοδούλου

Βρίσκομαι για σχεδόν 20 μέρες κλεισμένος στο σπίτι μου. Ζω στο κέντρο της Λευκωσίας. Δεν μπορώ να πω ότι βαρέθηκα. Αντιθέτως, αυτή η μεγάλη παύση ήταν κάτι που το χρειαζόμουν και πιστεύω όχι μόνο εγώ, όλοι μας. Ο πλανήτης ολόκληρος. Η φύση τελικά ξέρει καλύτερα…
Πατήθηκε ξαφνικά το pause και όλα πάγωσαν… Όχι όμως τα συναισθήματα μου, που εναλλάσσονται σε όλη της διάρκεια της ημέρας, της ώρας… Εξαρτάται τι θα έχω να αντιμετωπίσω, τι θα δω στην τηλεόραση πως θα κοιμηθώ και πως θα ξυπνήσω. Η ανία της εφηβείας μου ήταν αδιαμφισβήτητα μεγαλύτερη από αυτή που ίσως αισθάνομαι κάποιες στιγμές τώρα διανύοντας τις μέρες απομόνωσής μου.

Η ζωή μου έχει αλλάξει, από τη μία στιγμή στην άλλη. Είμαι έγκλειστος. Φοβάμαι ακόμα και να πατήσω το κουμπί του ασανσέρ για να πάω τον Μέρλιν για κατούρημα. Μοναδική μου διέξοδος, το μικρό μου μπαλκόνι και ένα μικρό παράθυρο στο σαλόνι που βλέπει το φωταγωγό. Σηκώνω το κεφάλι και χαζεύω τον ουρανό, εκείνο το καθάριο γαλάζιο του ουρανού μας. Μου αρέσουν τα παιχνιδίσματα του φωτός όταν πέφτει ο ήλιος, αναζητώ μορφές ανάμεσα στα σύννεφα, τραβάω καμιά φωτογραφία, ανεβάζω κάνα στόρι, καμιά φωτογραφία και χαριεντίζομαι με τα comments και τα likes. Όσο περίεργο και αν φαίνεται το απολαμβάνω, το χαίρομαι πολύ. Ξέρετε, το νόημα της ζωής μας δεν είναι η δουλειά, ο μισθός, η πίεση του αφεντικού, τα meetings, τα καινούργια ρούχα, οι έξοδοι, οι σέλφι και όλη αυτή η δήθεν χαρωπή ζωή που πιστεύαμε ότι ζούσαμε ποστάροντας στο Instagram. Η ουσία είναι αλλού. Και πιστεύω κάπου μέσα από αυτή την απομόνωση και μοναξιά θα την πετύχουμε.

Απέναντί μου σιωπηλό ένα σχολείο και έπειτα άλλες πολυκατοικίες, κενές. Η πόλη βουβή, μόνο κάνα γάβγισμα σκύλου θα έρθει να ταράξει αυτή την τρομακτική σιωπή της γειτονιάς. Αναζητώ ανθρώπους στα μπαλκόνια και καμιά φορά βλέπω κάποιους να ξεμυτίζουν, χαίρομαι πως όλο αυτό δεν το ζω μόνος μου. Νιώθω τυχερός, ναι, καλά διάβασες, τυχερός. Διότι έχω το σπίτι μου, τις ανέσεις μου, τους φίλους μου, τη δουλειά μου από το σπίτι, διάφορες άλλες απασχολήσεις που επινόησα, πολύ καλό ίντερνετ, το σκύλο μου και την υγεία μου. Δεν χρειάζεται να ρισκάρω την υγεία μου ούτε να βγαίνω λόγω της δουλειάς μου εκτός σπιτιού. Ξέρω πως οι δικοί μου άνθρωποι είναι καλά και ασφαλείς και αυτά μου είναι αρκετά. Ναι, είμαι τυχερός που μπορώ να απολαμβάνω ήρεμα τον γαλάζιο ουρανό ενίοτε τη βροχή από το μπαλκόνι μου, να έχω ζεστό καφέ το πρωί και καμιά σοκολάτα το απόγευμα. Δεν ξέρω αν αυτή είναι η ουσία αλλά κάπου εδώ βρίσκεται η δική μου.

Από την άλλη όμως τρομάζω όταν σκέφτομαι πως αυτό που βιώνουμε δεν αφορά καμιά δημοκρατία. Ζούμε σε ένα νέο καθεστώς απολυταρχίας που απαιτεί να ελέγχει την κάθε μας κίνηση. Μία απολυταρχία αναγκαστική για το καλό όλων μας. Αν και ο Νόαμ Τσόμσκι, αυτός ο σπουδαίος φιλόσοφος και γλωσσολόγος του 21ου αιώνα, στα 91 του χρόνια δήλωσε από τη δική του απομόνωση στην Αριζόνα των ΗΠΑ όπου βρίσκεται ότι μετά το τέλος αυτής της κρίσης η επιλογή θα είναι είτε πιο αυταρχικά, βίαια κράτη είτε ριζική ανασυγκρότηση της κοινωνίας με πιο ανθρώπινες συνθήκες. Εγώ επιλέγω να κρατάω το δεύτερο και να προσπαθώ να διατηρώ την ψυχραιμία μου απέναντι σε αυτό τον παραλογισμό που βιώνουμε.

Επιλέγω να υπακούσω, επιλέγω να μένω σπίτι, να νιώθω ασφαλής και να ονειρεύομαι τη μέρα που όλο αυτό θα τελειώσει. Για να γίνει όμως αυτό πρέπει όλοι να ακολουθήσουμε αυτό το σκληρό δρόμο της απομόνωσης που για μένα 20 μέρες τώρα ήταν δρόμος αυτογνωσίας και ηρεμίας.

ΣΧΕΤΙΚΑ TAGS

Μιχάλης Χριστοδούλου: Τελευταία Ενημέρωση

X