ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
ΦΟΡΑΜΕ: λινό πουκάμισο, βερμούδα και sneakers
 

Η Λευκωσία άλλαζε, αλλάζει και θα αλλάξει

Το 2001, λίγο πριν τα 20, βρέθηκα στη Λευκωσία για σπουδές στο Πανεπιστήμιο Κύπρου.

Μιχάλης Χριστοδούλου

Μιχάλης Χριστοδούλου

Το 2001, λίγο πριν τα 20, βρέθηκα στη Λευκωσία για σπουδές στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Τότε θα έμενα μόνος για πρώτη φορά, θα οδηγούσα σε μεγάλο αυτοκινητόδρομο για πρώτη φορά, θα είχα δικό μου αυτοκίνητο για πρώτη φορά και θα βίωνα κατά κάποιο τρόπο όλες τις πρώτες φορές της ζωής μου μακριά από το πατρικό μου σπίτι.

Η Λευκωσία, τότε, στο μυαλό μου, το μυαλό ενός δεκαεννιάχρονου, που μεγάλωσε στην επαρχία φάνταζε ως μία αχανής μεγαλούπολη με απίστευτη κίνηση στους δρόμους όπου θα έπρεπε εγώ να προσανατολιστώ και να οδηγήσω. Κι όμως η Λευκωσία είναι μία από τις μικρότερες πρωτεύουσες της Ευρώπης που κάθε τόσο αλλάζει. Δεν είχα φανταστεί ποτέ τον εαυτό μου φοιτητή στη Λευκωσία αφού ως μαθητής ονειρευόμουν να ακολουθήσω τους φίλους μου στη Θεσσαλονίκη και τα Ιωάννινα.

Σχεδόν τυχαία βρέθηκα εδώ όπου με ένα διάλειμμα δυο ετών, ζω και εργάζομαι πλέον μόνιμα στο κέντρο της πόλης. Μία πόλη που πλέον αγαπώ και θεωρώ σπίτι μου. Σε αυτά τα 20 σχεδόν χρόνια λοιπόν είδα την Λευκωσία να αλλάζει, να ξαναλλάζει, να μεταμορφώνεται χωρίς να παρουσιάζει μία σταθερή κατάσταση στην εικόνα της.

Το 2001 η καρδιά της πόλη κτυπούσε στη Μακαρίου. Από την μία άκρη της λεωφόρου μέχρι την άλλη έσφυζε από ζωή και μαζί με την Στασικράτους βίωνες το μεγαλείο του να βολτάρεις στο κέντρο μίας κοσμοπολίτικης μεγαλούπολης και να ξοδεύεις σε καφέδες, καταστήματα, να περνάς από το Da Capo και Le Café, να παίρνεις μάτι από τα ακριβά brands της Στασικράτους και να βιώνεις όλη εκείνη την φούσκα του πλούτου των αρχών της νέας χιλιετίας.

Και μετά ήρθε το δοξασμένο αλλά και διχασμένο 2004. Από τη μία το δημοψήφισμα για το Σχέδιο Ανάν κι από την άλλη η Ελλάδα να θριαμβεύει με την κατάκτηση του Euro και τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας. Εκείνη την εποχή νιώθαμε περισσότερο Έλληνες παρά Κύπριοι, ήμασταν πιο περήφανοι για την μητέρα Ελλάδα που μεσουρανούσε παρά για την μικρή μας πατρίδα.

Το 2005 ολοκληρώνω τις σπουδές μου και αφήνω για δύο χρόνια την Λευκωσία αφήνοντάς την όχι ακριβώς όπως την γνώρισα το 2001 αφού ο πεζόδρομος της Λήδρας αρχίζει δειλά δειλά να γίνεται στέκι για τους πιο ψαγμένους και εναλλακτικούς. Επιστρέφοντας στη Λευκωσία το 2007 βρήκα μία Λευκωσία όπου το κέντρο βάρους της μεταφέρθηκε από τη Μακαρίου στην Λήδρας και αργότερα στην Ονασαγόρου, η κεντρική λεωφόρος Μακαρίου άρχισε να μαραζώνει και τα mall να κερδίζουν την μερίδα του λέοντος.

Από το 2007 μέχρι και το 2012 η Λήδρας και η Ονασαγόρου μεταμορφώνονταν στη νέα Μακαρίου, νέα μαγαζιά προσέλκυαν εκεί τις κυρίες που φορούσαν τα brands της Στασικράτους τα οποία άρχισαν να εγκαταλείπουν όμως την ακριβή οδό της πόλης και εμείς εκείνη την περίοδο γνωρίσαμε την παλιά πόλη, λατρέψαμε κάθε σοκάκι της και νιώθαμε πολύ in και cool να βολτάτουμε στα δρομάκια των οδών Λήδρας, Ονασαγόρου, αργότερα στην Αισχύλου, Ερμού και περιοχή της πύλης Αμμοχώστου.

Εκείνα τα χρόνια η Λευκωσία άλλαζε πάλι για να αλλάξει ξανά με την έναρξη των εργασιών για την κατασκευή της φιλόδοξης Πλατείας Ελευθερίας με την υπογραφή της κορυφαίας αρχιτέκτονος Ζάχα Χαντίντ. Ένα μεγαλεπίβολο έργο θα ένωνε την παλιά με τη νέα πόλη και θα δημιουργούσε επιτέλους μία πλατεία για την κυπριακή πρωτεύουσα.

Το 2013 σε μία συνέντευξη που μου παραχώρησε ο δήμαρχος της πόλης Κωνσταντίνος Γιωρκάτζης μου διαβεβαίωνε πως η πλατεία θα ολοκληρωνόταν στα τέλη του 2014 ενώ η συνέντευξη είχε τον τίτλο «Η Ονασαγόρου δεν είναι φούσκα». Επτά χρόνια μετά η Πλατεία έχει γίνει ανέκδοτο, δεν ολοκληρώθηκε ποτέ τέλη του 2014, ούτε τέλη του 2015 όπως δήλωνε ο δήμαρχος σε άλλη του συνέντευξη στη Καθημερινή ενώ η απότομη ανάπτυξη της Ονασαγόρου αποδείχτηκε μία μεγάλη φούσκα αφού η σημερινή κατάσταση στους δύο κεντρικούς πεζόδρομους της πρωτεύουσας δεν θυμίζει σε τίποτα εκείνο που ζούσαμε δέκα χρόνια πριν.

Σήμερα η Λευκωσία αλλάζει και πάλι. Μία πολύ μικρή πόλη σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές πόλεις μεταβάλλεται και μεταλλάσσεται ανά πενταετία και δεκαετία χωρίς να έχει καταφέρει να διατηρήσει ένα σταθερό χαρακτήρα. Μία πόλη περιτριγυρισμένη από τα σπάνια ενετικά τείχη που η ιστορία και ο πολιτισμός της παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον που διαθέτει σήμερα ένα ιδιαίτερα κοσμοπολίτικο προφίλ αναζητεί νέες ταυτότητες και σημεία αναφορά επιδιώκοντας κατά κάποιο τρόπο να αποσείσει από πάνω της το πανέμορφο αμάλγαμα του πολιτισμού της. Με τον δήμαρχο της πόλης σχεδόν απών η Λευκωσία ετοιμάζεται να γυρίσει σελίδα σε μέλλον αβέβαιο.

Η Λευκωσία θα αλλάξει και πάλι. Κάποτε η πλατεία θα ολοκληρωθεί. Οι δρόμοι θα ανοίξουν και πάλι, το κέντρο της νέας πόλη έχει πεζοδρομηθεί και όπως όλα δείχνουν η Λευκωσία μεταμορφώνεται. Το Δημοτικό Θέατρο Λευκωσίας λειτουργεί ξανά, μικρά και μεγάλα ξενοδοχεία έκαναν την εμφάνισή τους στο κέντρο, μία υπέροχη βιβλιοθήκη έργο τέχνης γίνεται σημείο αναφορά, το νέο αρχαιολογικό μουσείο τροχοδρομείται και τόσα άλλα έρχονται στην πόλη μας πράγμα που μόνο περήφανους πρέπει να μας κάνει και όχι γκρινιάρηδες.

Από το 2001 μέχρι και το 2020, σε λιγότερο από 20 χρόνια είδα την πρωτεύουσα της χώρας μου να αλλάζει τουλάχιστον 3 φορές όπως ακριβώς τα ερπετά το δέρμα τους χωρίς να έχει ανταμείψει τους πολίτες της όμως από αυτές τις αλλαγές.

Αυτό το μεγάλο εργοτάξιο στο οποίο ζούμε σήμερα θέλω να πιστεύω πως κρύβει το νέο πρόσωπο της Λευκωσίας και παρά την γκρίνια για την κίνηση, τα… παράξενα παγκάκια, τα φώτα της πλατεία που ανάβουν ή δεν ανάβουν, αν είναι σωστά στοιχισμένα τα πλακάκια, τους κομμένους δρόμους και την άσχημη εικόνα σε μερικά χρόνια θα απολαμβάνουμε μία πανέμορφη πόλη. Το έχουμε τόσο ανάγκη και μας αξίζει διότι αγαπάμε αυτή την πόλη.

Μιχάλης Χριστοδούλου: Τελευταία Ενημέρωση