ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
ΦΟΡΑΜΕ: λινό πουκάμισο, βερμούδα και sneakers
 

Η άνοιξη δεν έχει αριθμό

''Συνειδητοποιώ ότι η φύση συνεχίζει κανονικά τον κύκλο της ζωή της, δεν σταματά μπροστά σε καμία πανδημία και κανένα ιό''

Μιχάλης Χριστοδούλου

Μιχάλης Χριστοδούλου

Το μοναδικό φυλλοβόλο δέντρο στην αυλή του σχολείου απέναντι από το μπαλκόνι μου προδίδει την άφιξη της άνοιξης. Δεν ξέρω τι δέντρο είναι αλλά τόσα χρόνια που μένω σε αυτό το διαμέρισμα πρώτη φορά το παρατηρώ με τόση προσοχή. Μικρά, μικρά μωβ λουλουδάκια άρχισαν δειλά δειλά να ξεμυτίζουν προσθέτοντας μία όμορφη εικόνα σε αυτή την θολή ατμόσφαιρα της γειτονιάς με την αφρικανική σκόνη να κάθεται στις ψυχές μας.  

Ακόμη πιο ισχυρό μήνυμα του ερχομού της άνοιξης φέρνουν μερικά γενναία χελιδόνια που μου τραγουδούν εκείνο το αιώνιο τραγούδι της γονιμότητας, αναζητώντας χώρο για να φτιάξουν τις φωλιές τους και να γεννήσουν τα μικρά τους.

Συνειδητοποιώ ότι η φύση συνεχίζει κανονικά τον κύκλο της ζωή της, δεν σταματά μπροστά σε καμία πανδημία και κανένα ιό ενώ η δική μας μπήκε σε μεγάλη παύση με άγνωστη επανεκκίνηση.

Η άνοιξη γίνεται πια ενοχλητική και μπαίνει από το μπαλκόνι μου στο σαλόνι, στην κουζίνα, διασχίζει τον διάδρομο για μου θυμίσει πως υπάρχει ακόμα ζωή εκεί έξω έστω και αν οι απέναντι πολυκατοικίες μοιάζουν τρομακτικά κενές. Τα σφυρίγματα των χελιδονιών κάθε απόγευμα που πέφτει ο ήλιος γίνονται η καλύτερη παρέα σε μία αρκετά πολύβουη γειτονιά άλλοτε προ πανδημίας ενώ σήμερα βρίσκεται και αυτή σε καραντίνα.

Κάθε απόγευμα λίγο πριν τις έξι ανάβω την τηλεόραση. Είναι εκείνη η στιγμή της ημέρα που μαζί με τα τιτιβίσματα των χελιδονιών και τις πρώτες εκφάνσεις της άνοιξης έρχεται ο αριθμός. Τα νέα κρούσματα σήμερα είναι 19, χθες ήταν 20, προχθές 30… Χθες είχαμε και ένα νεκρό. Όλοι μας είμαστε ένας αριθμός. Εμείς ακόμη μετρούμαστε ανάμεσα στους ζωντανούς. Ο αριθμός μας είναι αυτός. Οι νοσούντες, οι θεραπευμένοι, τα ύποπτα κρούσματα, οι νεκροί. Όλοι ένας αριθμός. Ο κάθε ένας όμως αριθμός είναι ένας άνθρωπος σαν εμένα και εσένα. Ένας άνθρωπος με παιδιά ή χωρίς, με εγγόνια ίσως, που δουλεύει, κάνει όνειρα, έχει ταξιδέψει, έχει αγαπήσει και περιτριγυρίζεται από άλλους ανθρώπους που κι αυτοί έχουν όνειρα, συναισθήματα, ψυχές που στην τελική γινόμαστε όλοι μαζί ένας απλά αριθμός σε μία στατιστική μελέτη, σε μία μαθηματική εξίσωση, σε μία καμπύλη.

Στο εξωτερικό τα νούμερα και οι αριθμοί είναι πιο εντυπωσιακοί και η μουσική που τα συνοδεύει στα δελτία πιο δραματική. 919 οι νεκροί στην Ιταλία αλλά τώρα μειώθηκαν λέει στους 679 ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες οι νεκροί ξεπέρασαν του 1400. Στην Ισπανία πεθαίνουν πάνω από 33 άτομα την ώρα ενώ στη Σουηδία συνεχίζουν κανονικά τη ζωή τους αν και οι αριθμοί των κρουσμάτων και των νεκρών αυξάνονται.

Στο Εκουαδόρ όμως είναι ακόμα πιο τραγικά όλα. Η μουσική γίνεται ακόμα πιο δραματική και δυναμώνει. Η φωνή της δημοσιογράφου πιο βαθιά δίνει έμφαση στη λέξη θάνατος. Εκεί, δεν έχουν αριθμούς, έχασαν το μέτρημα. Οι άνθρωποι πεθαίνουν στο δρόμο, τους σκεπάζουν με σεντόνια, ξεψυχούν μόνοι και αβοήθητοι μέσα στα σπίτια τους και αποσυντίθενται. Οι γειτονιές στο Εκουαδόρ δεν μυρίζουν καμία άνοιξη αλλά θάνατο…

Κοιτάζω έξω από το μπαλκόνι μου και σκέφτομαι ευτυχώς που η άνοιξη δεν μετριέται και δεν έχει αριθμό…

ΣΧΕΤΙΚΑ TAGS

Μιχάλης Χριστοδούλου: Τελευταία Ενημέρωση