ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
ΦΟΡΑΜΕ: maxi oversized φόρεμα, κόκκινη ζώνη στην μέση και ασορτί kitty heels
 

Δεν ήσουν εσύ στη θέση του θύματος

Μιχάλης Χριστοδούλου

Μιχάλης Χριστοδούλου

Στις 4 Οκτωβρίου του 1989, θα γιορτάζαμε τα γενέθλια της μητέρας μου. Θυμάμαι πολύ έντονα τότε, αν και μόλις οκτώ χρονών, τη μάνα μου λίγες μέρες πριν, να φτιάχνει σεφταλιές, να τις τοποθετεί σε ένα διαφανές γυάλινο πιάτο για να τις βάλει στην κατάψυξη ώστε να της ψήσει την μέρα των γενεθλίων της. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό το παγωμένο πιάτο με τις σεφταλιές. Τα γενέθλια εκείνα δεν τα γιορτάσαμε ποτέ.

Θυμάμαι κάποιους συγγενείς να έρχονται στο σπίτι μας, όχι για να γιορτάσουμε, όπως περίμενα, αλλά για να μας αναγγείλουν βουρκωμένοι και μαυροφορεμένοι το τραγικό αυτοκινητιστικό δυστύχημα στο οποίο ενεπλάκησαν δύο πολύ στενά συγγενικά μας πρόσωπα, χάνοντας τη ζωή τους. Αυτή τη στιγμή δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Η μάνα μου άρπαξε το παγωμένο, γυάλινο πιάτο από την κατάψυξη και το πέταξε στα σκουπίδια. Δεν γιορτάσαμε ποτέ ξανά τα γενέθλια της μάνας μου.

Εκείνη την εποχή έπεσε μεγάλη θλίψη μέσα στο σπίτι μας. Μα ακόμη μεγαλύτερη δυστυχία και πόνος στα σπίτια των νεαρών ξαδερφιών της μητέρας μου. Στιγμές που αποτυπώθηκαν ανεξίτηλα στο μυαλό μου εκείνη την περίοδο και τις επαναφέρω κάθε φορά που μαθαίνω για κάποιο τροχαίο.

Το 1999, δέκα χρόνια μετά, κατατάγηκα στην Εθνική Φρουρά. Ανάμεσα σ’ άλλα, θετικά, αρνητικά και… εμετικά που βίωσα στο ΚΕΝ Λάρνακας, έζησα και μία εμπειρία που πάλι την επαναφέρω στο μυαλό μου μαθαίνοντας για κάποιο θανατηφόρο τροχαίο δυστύχημα. Τότε, το Υπουργείο Άμυνας προσκαλούσε στα Κέντρα Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων συγγενείς θυμάτων αυτοκινητιστικών δυστυχημάτων αλλά και ανθρώπους που κινδύνευσαν οι ίδιοι να χάσουν τη ζωή τους από κάποιο τροχαίο ή ακόμα εκείνο το δυστύχημα άφησε τα σημάδια του στο σώμα τους.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ, μία πολύ όμορφη γυναίκα, γύρω στα 30 με 35, με ένα μαύρο καλοκαιρινό φόρεμα, με κυματιστά μαύρα μαλλιά, καθισμένη σε αναπηρικό αμαξίδιο, να μας περιγράφει με σταθερή συχνότητα στη φωνή της το δυστύχημα που βίωσε και της προκάλεσε παράλυση στα πόδια. Δεν βούρκωσε, δεν κόμπιασε, δεν ανοιγόκλεισε καν τα μάτια της, λες και κάθε φορά που το περιέγραφε, το έβλεπε μπροστά της. Ολοκληρώνοντας την αφήγηση των γεγονότων, πως έγινε το δυστύχημα, πως έφτασε εκεί το ασθενοφόρο, πως πληροφορήθηκε την παράλυσή της και πως βιώνει όλο αυτό πια μάς είπε κάτι που νομίζω όλους μας πάγωσε και δεν θα το ξεχάσω ποτέ: «Αναρωτηθήκατε», μας ρώτησε, «γιατί τα τροχαία δυστυχήματα έχουν τόσο μεγάλο ενδιαφέρον; Γιατί θέλουμε να μαθαίνουμε ποιος σκοτώθηκε, γιατί έγινε το δυστύχημα, πόσα ήταν τα θύματα. Ξέρετε;». Και απάντησε: «Διότι καθησυχαζόμαστε που δεν ήμασταν εμείς στη θέση του θύματος».

Ομολογώ, πως η μαρτυρία και τα λόγια εκείνη της γυναίκας, στην ηλικία των 18 χρονών που ήμουν ήχησαν μέσα μου σαν συναγερμός. Τα λόγια της ηχούν κάθε φορά στα αυτιά μου όταν οδηγώ σε αυτοκινητόδρομο, την φέρνω στο κεφάλι μου ειδικά όταν ο δείκτης των χιλιομέτρων ξεπερνά τα 120χλμ. και αμέσως ελαττώνω. «Δεν ήσουν εσύ στη θέση του θύματος…».

Ο Χαράλαμπος και ο Σταύρος, τα ξαδέρφια της μητέρας μου που σκοτώθηκαν σε ηλικίες κάτω των 25, με τον Χαράλαμπο να αφήνει πίσω του δύο παιδιά ορφανά και η γυναίκα που μας μίλησε εκείνο το καλοκαίρι στο ΚΕΝ Λάρνακας δεν με αφήνουν να ησυχάσω αυτές τις μέρες. Γυροφέρνουν εικόνες στο μυαλό μου. Και να σας πω ότι αν και το δυστύχημα συνέβη το 1989 οι πληγές των δικών τους ανθρώπων δεν έχουν κλείσει ποτέ. Τραγικότερη εξέλιξη πριν μερικά χρόνια, ο μεγάλος γιος του Χαράλαμπου έχασε τη ζωή του σε δυστύχημα με μοτοσικλέτα.

Ο ακαριαίος θάνατος του 27χρονου Παναγιώτη Χριστοφόρου στον αυτοκινητόδρομο Λευκωσίας-Λεμεσού, πριν από μερικές μέρες δεν με αφήνει να ησυχάσω αυτές τις μέρες. Η εικόνα του κομματισμένου αυτοκινήτου του μου θύμισαν τις εικόνες του αυτοκινήτου του Χαράλαμπου το 1989, Οι λυγμοί της θείας μου, τα γοερά κλάματα που είδα και άκουσα εκείνες τις μέρες του 1989 επανήλθαν στη μνήμη μου. Πάντα, μετά από κάθε δυστύχημα ακούγεται η φράση: «Τα αίτια του δυστυχήματος διερευνώνται». Μα τι να διερευνηθεί. Ανθρώπινες ψυχές χάνονται καθημερινά, με τα θύματα να αυξάνονται κάθε χρόνο χωρίς το κράτος να παίρνει μέτρα. Ποια μέτρα; Ενημέρωση. Με ενημέρωση από την πρώτη τάξη του Δημοτικού, από την στιγμή που γεννιέται ένα παιδί. Πώς εγώ θυμάμαι εκείνη τη γυναίκα να μου περιγράφει τη φρικτή εμπειρία που βίωσε;

Η ενημέρωση και η Παιδεία. Η έλλειψη Παιδείας είναι εκείνη που προκαλεί το κάθε δυστύχημα. Κανένας ανεγκέφαλος οδηγός-όπως αποκαλούνται στα δελτία ειδήσεων, δεν προκαλεί από μόνος του κανένα δυστύχημα. Ούτε κι αν είναι Κύπριος, ούτε κι αν είναι Ρώσος ή Βρετανός ή οτιδήποτε άλλο.

Διότι ρίχνοντας μια ματιά στα σχόλια που γράφονται κάτω από τα post της είδησης του συγκεκριμένου δυστυχήματος κατανοείς ακόμα περισσότερο τη σοκαριστική έλλειψη Παιδείας σε αυτή τη χώρα που ζούμε. Ο θάνατος του Παναγιώτη και του κάθε Παναγιώτη είναι ευθύνη της έλλειψης μέτρων για ενημέρωση, εκπαίδευση και δημιουργία κουλτούρας γύρω από την οδήγηση. Όταν από ενός έτους τα παιδάκια, ειδικά τα αγόρια, μαθαίνουν από τους γονείς τους να αγαπούν τις μηχάνες και τα αυτοκίνητα τότε μπαίνουμε σε ένα φαύλο κύκλο. Δεν έχουμε μέτρο, δεν έχουμε Παιδεία, δεν υπάρχει ενημέρωση. Τι θα μου συμβεί αν πέσω με ταχύτητα 120χλμ πάνω σε ένα κιγκλίδωμα; Διαβάζοντας, μόνο και μόνο, τι μπορεί να πάθει το σώμα σου μετά από τέτοια συντριβή το ξανασκέφτεσαι.

Θα θυμάμαι για πάντα τα δύο ξαδέρφια μου που χάθηκαν. Θα θυμάμαι για πάντα τα λόγια εκείνης της γυναίκας: «Δεν ήσουν εσύ στη θέση του θύματος». Αυτή τη φορά, συμπληρώνω. Την επόμενη όμως; Γι’ αυτό να οδηγείς και να προσέχεις τα λάθη των άλλων μου έλεγε πάντα η μάνα μου.

Μιχάλης Χριστοδούλου: Τελευταία Ενημέρωση