ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
ΦΟΡΑΜΕ: skinny jeans, φλοράλ μπλουζάκι και mules
 

Αυτή είναι η νέα κανονικότητα

Θυμάμαι, λοιπόν, την ανακοίνωση του πρώτου κρούσματος και στην Κύπρο. Εκείνο που δεν θα ξεχάσω ποτέ, είναι το πως άλλαξε απότομα η συμπεριφορά και η ψυχολογία μας.

Μιχάλης Χριστοδούλου

Μιχάλης Χριστοδούλου

Θυμάμαι σαν να ήταν χθες το άκουσμα της είδησης του πρώτου κρούσματος κορωνοϊού στην Ελλάδα. Από εκείνη την στιγμή ξέραμε όλοι πως ήταν θέμα ημερών η εμφάνιση κρουσμάτων και στην Κύπρο. Εκείνες τις ημέρες των πρώτων-πρώτων κρουσμάτων στην περιοχή μας, αλλά και στην χώρα μας, δεν είχαμε ιδέα, μάλλον, δεν φανταζόμασταν καν όλα όσα περάσαμε στη συνέχεια και ότι διανύουμε, λέει, σήμερα το τέταρτο κύμα. Μάλιστα, το τέταρτο κύμα της πανδημίας, μία κατάσταση την οποία η ανθρωπότητα βιώνει, ίσως, για πρώτη φορά σε αυτή την ένταση και βαθμό.


Θυμάμαι, λοιπόν, την ανακοίνωση του πρώτου κρούσματος και στην Κύπρο. Εκείνο που δεν θα ξεχάσω ποτέ, είναι το πως άλλαξε απότομα η συμπεριφορά και η ψυχολογία μας. Εκείνο το απόγευμα κατεβήκαμε από τις σκάλες, δεν μπήκαμε στο ανσανσέρ, δεν πατήσαμε κουμπιά, δεν αγγίξαμε πουθενά. Περπατήσαμε με τους συναδέλφους κρατώντας πλέον απόσταση ο ένας από τον άλλον, μπήκαμε στο πρώτο φαρμακείο που συναντήσαμε στη γωνία, χρυσοπληρώσαμε αντισηπτικά και πήγαμε στα σπίτια μας για να προφυλαχτούμε από τον αόρατο εχθρό. Πιστέψαμε, πως όλο αυτό θα τελείωνε σε μερικές μέρες χωρίς να έχουμε αντιληφθεί το μέγεθος της πανδημίας και τη δυσκολία της ανθρωπότητας να ξεφορτωθεί ένα αόρατο σχεδόν ιό που μας έκλεισε στα σπίτια μας, στον εαυτό μας, μακριά από την πρότερη κανονική μας ζωή που όπως φαίνεται δύσκολα θα φέρουμε πίσω ξανά.


Έκτοτε πέρασαν 16 και κάτι μήνες. Ζήσαμε αλησμόνητες στιγμές. Το ραντεβού μας ήταν καθημερινό στις έξι το απόγευμα για την ανακοίνωση των κρουσμάτων. Καθημερινά αριθμοί. Πότε δέκα, πότε δεκαπέντε, πότε πτώση, πότε άνοδος. Θυμάμαι την απότομη αύξηση και την εκτόξευση στα 50. Ανατριχίλα. Σήμερα γελάμε, συνηθίσαμε σε τριψήφια νούμερα ενώ άρχισαν ήδη και τα τετραψήφια.
Γίναμε όλοι αριθμοί, πιθανές επαφές, ύποπτα κρούσματα. Κάποιοι νοσήσαμε άλλοι παρολίγον, κάποιοι την γλιτώσαμε. Μέχρι πότε; Μετούσαμε νοσούντες, νοσηλευόμενους, νεκρούς. Άντρες, γυναίκες, ηλικιωμένους και μη, νεκρούς και ζωντανούς, σε σοβαρή κατάσταση, διασωληνωμένους και σε οξυγόνο, στην εντατική και στην αυξημένη φροντίδα. Η ζωή μας άλλαξε σε δευτερόλεπτα. Το θετικό έγινε αρνητικό και το αρνητικό θετικό. Το μαζί έγινε χώρια και το εμείς έγινε εγώ. Το συντροφιά έγινε μοναξιά και το παρέα έγινε μόνος μου. Σε μερικά δευτερόλεπτα έγινε όλο αυτό που κουβαλούσαμε μέσα μας να βγει έξω και να ξεχυθεί παντού στην ανθρωπότητα: η μοναξιά έγινε ωφέλιμη, η απόσταση έγινε απαραίτητο συστατικό και όλοι έγιναν πιθανοί φορείς του θανατηφόρου ιού. Έγινε αυτό που για χρόνια κατά βάθος μέσα μας επιθυμούσαμε: μείναμε μόνοι, σε απόσταση, χωρίς αγγίγματα και αγκαλιές, ριζωμένοι σε καναπέδες να φτιάχνουμε λίστες του σουπερμάρκετ, να παραγγέλλουμε delivery και να προγραμματίζουμε βόλτες σε πάρκα με το σκύλο, μόνοι, με μάσκα, αντισηπτικό και απόσταση. Κρατάμε αποστάσεις, δεν θέλουμε να είμαστε θετικοί, το καλύτερο είναι να είμαστε αρνητικοί, δεν αγγίζουμε κανέναν, δεν φίλαμε κανένα, ούτε την μάνα μας διότι είναι ευπαθής ομάδα... Τα παιδιά στο σχολείο δεν διδάσκονται πλέον τη δύναμη της ομάδας αλλά την σωτηρία της μονάδας, δεν έχουν διπλανό, μιλάνε και χαμογελάνε μέσα από τις μάσκες τους, απολυμαίνοντας κάθε τρεις και λίγο τα χέρια τους με αντισηπτικό.


Περιμέναμε πως θα κρατήσει για λίγο, μερικές μόνο μέρες και γίναμε πια δύο στρατόπεδα μόνων και σε απόσταση ανθρώπων. Οι εμβολιασμένοι και οι ανεμβολίαστοι. Οι προοδευτικοί και οι συνωμοσιολόγοι, οι αποδέκτες και οι αρνητές. Οι έχοντες δικαιώματα και οι μη. Βιώνουμε μία περίοδο η οποία στα επόμενα χρόνια θα μελετάται και θα αναλύεται ως το αρχετυπικό πρόσημο νέων δεδομένων, κοινωνικοπολιτικών καταστάσεων πρωτοφανών εξελίξεων που φέρνουν στην ανθρωπότητα μία ολότελα νέα πραγματικότητα ουδόλως αισιόδοξη, ζοφερή, σχεδόν σκοτεινή. Μία νέα πραγματικότητα που εμφανίζει και τις αδυναμίες της πρότερης μας ζωής, της κανονικότητας προ πανδημίας. Μία εποχή που αναδεικνύει την αδυναμία των κέντρων αποφάσεων και των κυβερνήσεων να πείσουν τον λαό προς την κατεύθυνση της επιστροφής στην κανονικότητα που δεν είναι άλλη από την εμπιστοσύνη στην επιστήμη και τον εμβολιασμό. Αυτή την αδυναμία φαίνεται πως την πληρώνει ο καθένας μας, η οικονομία, ο τουρισμός, ο πολιτισμός, η ζωή μας...


Αναζητούμε τον τρόπο να επιστρέψουμε στην κανονικότητα. Δυστυχώς, μπροστά μου βλέπω μία νέα κανονικότητα και είναι αυτή ακριβώς που βιώνουμε σήμερα. Η ομάδα των ανθρώπων που ακολούθησαν τον δρόμο της επιστήμης και εμβολιάστηκαν και οι άλλοι για τους οποίους η συνέχεια έπεται σκληρή...


ΣΧΕΤΙΚΑ TAGS
blog  |  must read

Μιχάλης Χριστοδούλου: Τελευταία Ενημέρωση