ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
ΚΛΕΙΣΙΜΟ
ΦΟΡΑΜΕ: tailored παντελόνι και chunky πλεκτό
 

Το τριαντάφυλλό του…

Της είπα να εστιάσει στο βάθος και θα δει φως.

Έλενα Αποστόλου

Έλενα Αποστόλου

Μερικές φορές είναι δύσκολο να δεις το φως στο τέλος του τούνελ. Νομίζεις πως ο δρόμος είναι γεμάτος στροφές, λακκούβες και κακοτεχνίες και φοβάσαι το άγνωστο.

Πιστεύεις ότι δεν αξίζει καμία προσπάθεια όχι επειδή δε θα τα καταφέρεις αλλά επειδή παραδόθηκες στο σκοτάδι σου… μου λέει. Νιώθει ανέτοιμη να κάνει την όποια κίνηση. Πνίγεται σε λέξεις και συναισθήματα. Δεν αναπνέει.

Της είπα να εστιάσει στο βάθος και θα δει φως. Ότι χρειάζεται να πάρει μεγάλες ανάσες και να ξεκινήσει για το μεγάλο «ταξίδι» που θα οδηγεί στην ευτυχία της. Την πήρα μια αγκαλιά από αυτές που λένε πως είναι «θεραπευτικές» και της έδειξα τον δρόμο.

Και ήταν και αυτός, που εμφανίστηκε ξαφνικά στο σκοτάδι της από το πουθενά. Χωρίς προειδοποίηση ή σήματα μορς. Έτοιμος να της δείξει ο ίδιος το δρόμο. Υπάρχει, της λέει, φως. Θα το βρούμε μαζί με ασφάλεια και υπομονή.

Είχε, στα χέρια του, μου είπε, ένα «τριαντάφυλλο» και δεν ήθελε να το χάσει. Ήξερε πως αν δεν το «πιάσει» σωστά θα ματώσει, πως ο δρόμος τους θα ήταν γεμάτος αγκάθια, μα ήταν έτοιμος να προχωρήσει μαζί της στους δικούς της ρυθμούς.

Μου είχε πει, πως το «τριαντάφυλλο» του κάποιες φορές βγάζει αγκάθια και τον ματώνει. Νιώθει όμως ανακούφιση και ξεχνά όταν το μπουμπούκι ανοίγει. Είναι την ώρα που αφήνεται στα χέρια του και τον πλημυρίζει με θετικά συναισθήματα και «ευωδιά». Και μαραζώνει, όταν το λουλούδι του κουμπώνει και πάλι. Αυτό, μου λέει, γίνεται, όταν φοβάται... Την κατανοεί. Θα ήθελε τόσο πολύ να την πάρει αγκαλιά. Υπόσχεται, πως θα κάνει υπομονή.

Αυτή φοβάται. Ποτέ δεν βγήκε από το «δρόμο» της. Ποτέ δεν πίστεψε σε υποσχέσεις και λόγια μεγάλα. Ποτέ δεν αφέθηκε για να τα πιστέψει. «Είμαι εδώ». Της είπε. Και της έσφιξε το χέρι, με την ευχή να μην ματώσει η καρδιά τους όπως τα «δάχτυλά» του…

ΣΧΕΤΙΚΑ TAGS

Έλενα Αποστόλου: Τελευταία Ενημέρωση