ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
ΚΛΕΙΣΙΜΟ
ΦΟΡΑΜΕ: λευκό φόρεμα, χρυσά σανδάλια και ψάθινη τσάντα
 

Το... τέλος

Κουρασμένη από τις σκέψεις της παραδίδεται στο αύριο που ξημερώνει... με την ευχή αν είναι αυτό το τέλος να μπορεί να το αντέξει.

Έλενα Αποστόλου

Έλενα Αποστόλου

Δεν έμαθε ποτέ να δίνει τα μισά. Έπαιρνε φόρα στη ζωή της, στα πάντα. Έτρεχε με χίλια. Και ας είχε μετωπική με τοίχο. Δεν το μετάνιωνε λεπτό. Η αγάπη έλεγε δεν είναι για να την δίνεις σε σφηνάκια. Έδινε και μαζί μεθούσε και η ίδια. Τι και αν τώρα μάζευε τα κομμάτια της. «Αυριο», λέει θα έχει ένα καλύτερο ξημέρωμα.

Η βροχή που κτυπούσε στα τζάμια δεν άγγιζε ούτε στο ελάχιστο τον «χαλασμό» που γινόταν μέσα της. Έψαχνε να βρει και πάλι τον εαυτό της, αλλά στο μυαλό της γυρόφερναν μισοτελειωμένες κουβέντες και πράξεις, «τσακισμένα» εγώ, παγωμένα σ’ αγαπώ. Αγκάλιαζε και προσπαθούσε να μεθύσει τη θλίψη της με εικόνες. Χρόνια είχε να νιώσει την ένταση των συναισθημάτων της, φουρτουνιασμένη θάλασσα το είναι της. Δεν θύμωσε στον εαυτό της που ερωτεύτηκε, αγάπησε και παρέδωσε άνευ όρων τον συναισθηματικά ονειροπόλο εαυτό της. Και πληγώθηκε...

Έκλεισε τα μάτια και ευχήθηκε να βρει την δύναμη να κρατήσει τη μικρή φλογίτσα μέσα της για να του δείξει τον δρόμο, περιμένοντάς τον. Βδομάδες μετά. Τα χείλη της έλεγαν ότι θα τον ξεχάσει, η καρδιά της ωστόσο τον περίμενε να επιστρέψει.

Τον ήθελε στη ζωή της:

... αν είναι αυτός που αξίζει το «για πάντα».

...αν είναι αυτός που θα γεμίσει όλα τα κενά, όλες τις ανασφάλειες και τους φόβους της, όπως της είχε υποσχεθεί.

...για να επαληθεύσει όσα της έλεγε με τόσο πάθος, ότι είχε βρει στο πρόσωπό της τη μια και μοναδική που δε θα φοβάται να χάσει τα πάντα αρκεί να έχει την ίδια.

...αν είναι αυτός που θα αγκαλιάσει ολόκληρο το είναι της και δεν θα φοβηθεί να σηκώσει το «πολύ» της.

Έκλεινε τα μάτια και τον ζούσε από την αρχή. Κάθε λέξη του. Δεν γίνεται να ζούσε στο ψέμα του. Ήταν αρκετά έξυπνη για να το αντιληφθεί. Όχι ήταν πραγματικότητα. Τι έγινε και ξύπνησε στον εφιάλτη;

Προσπάθησε να βρει την λογική της μέσα στο συναίσθημα που την έπνιγε. Της άρεσαν τόσο τα παραμύθια και οι ιστορίες αγάπης που όμως πρέπει να επιστρέψει στην πραγματικότητα. Στο άδειο κρεβάτι, στο μουλιασμένο από δάκρυα μαξιλάρι της, στην μοναξιά της.

Στη ζωή, δεν υπάρχει πάντα ευτυχισμένο τέλος. Δεν υπάρχει για όλους μια μεγάλη αγκαλιά, ένα συγνώμη και ένα σ’ αγαπώ. Υπάρχει η απόσταση και ο εγωισμός που δεν σ’ αφήνει να επιστρέψεις και να συνεχίσεις από εκεί που έμεινες, να επιστρέψεις και παλεύοντας να το κάνεις να πετύχει, σκέφτηκε. Κουρασμένη από τις σκέψεις της παραδίδεται στο αύριο που ξημερώνει... με την ευχή αν είναι αυτό το τέλος να μπορεί να το αντέξει.

ΣΧΕΤΙΚΑ TAGS

Έλενα Αποστόλου: Τελευταία Ενημέρωση

Το κλειδί

Το κλειδί

Η αγάπη, φίλε, έρχεται όταν ανοίξεις τα κομμάτια της ψυχής σου και νιώθεις ασφαλής να τα ...