ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
ΚΛΕΙΣΙΜΟ
ΦΟΡΑΜΕ: jeans, κορμάκι και μποτάκια
 

High risk… παραλογισμού

Θα ευχόμουν και την ύπαρξη της ανοσίας στην ανθρώπινη βλακεία. Γίνεται; Θα μπορούσε. Γιατί εν έτει 2021 τα πάντα μπορούν να συμβούν

Νατάσα Αλεξάνδρου

Νατάσα Αλεξάνδρου

Δευτέρα 10 του μήνα και έχω πειστεί ότι η μέρα και η νύχτα μου θα είναι ατελείωτες. Ήδη πήρα μια δόση από τους πρώτους πανηγυρισμούς των φιλάθλων της Ομόνοιας την περασμένη Πέμπτη... Το γλέντι ξεκίνησε γύρω στις 5 το απόγευμα με τα μεγάφωνα του γηπέδου στο «Ηλίας Πούλλος» να αναμεταδίδουν τον αγώνα. Και μόλις 400 μέτρα μακριά από το σπίτι μου.

Φεύγω για λίγο με σκοπό να ησυχάσω έστω και λίγο από όλη τη βαβούρα και δύο ώρες μετά, στην επιστροφή, ίσα που μπόρεσα να παρκάρω στο σπίτι μου. Εκατοντάδες αυτοκίνητα έκαναν κατάληψη της περιοχής κάνοντας την πρόσβαση στα σπίτια δύσκολη και για κάποια αδύνατη.

Θέλω να πω ένα μεγάλο «ευχαριστώ» σε όποιον είναι υπεύθυνος για το σύστημα, αλλά κυρίως θέλω να ευχαριστήσω όλους αυτούς τους οπαδούς που πήγαν να πανηγυρίσουν για τη νίκη της ομάδας τους -δεν με αφορά ποια ομάδα ήταν- θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή τη δικιά τους αλλά και των δικών τους ανθρώπων. Μεθυσμένοι από τη νίκη της ομάδας τους που έχει να δει χαρά εδώ και 11 χρόνια αποφάσισαν για μία μέρα να σβήσουν από τη μνήμη τους την ύπαρξη της πανδημίας -ώρες πριν ήμασταν σε lockdown- και μαζί με αυτούς την έσβησαν και οι κυβερνώντες, οι οποίοι, ενώ ήξεραν τι θα συνέβαινε, έκαναν τα στραβά μάτια μπας και εξαγριώσουν τις 20.000 των οπαδών που βρέθηκαν μέσα στο γήπεδο παραβιάζοντας κάθε πρωτόκολλο.

Το ματς τελειώνει και ξεκινούν οι πανηγυρισμοί. Ο όχλος ξεκινά με συνθήματα, πυροτεχνήματα, φωτοβολίδες. Μια αδέσποτη ήρθε και προσγειώθηκε σε χωράφι δίπλα από τα αυτοκίνητα φιλάθλων. Η γειτονιά αναστατωμένη μιας και έπρεπε να κληθεί η πυροσβεστική. Έλα όμως που λόγω της κοσμοσυρροής τα τηλέφωνα ίσα που έπιαναν γραμμές. Ευτυχώς ένας κύριος με τρακτέρ έσπευσε να ρίξει χώμα στις φλόγες και να κατασβήσει τις φλόγες έγκαιρα. Έχω γυρίσει σπίτι από τη γειτονιά και η ώρα πήγε 10. Βάζω τις μικρές για ύπνο αλλά μάταια. Η φασαρία δεν κοπάζει μέχρι να έρθουν μεσάνυχτα. Ο όχλος διαλύεται και μεταφέρεται στους δρόμους με την περιοχή να μετατρέπεται για άλλη μία ώρα σε εμπόλεμη ζώνη από τις κροτίδες, τα γιουχαΐσματα και τις κόρνες των αυτοκινήτων. Ούτε και έξω αλλά ούτε και μέσα στο γήπεδο καμία αστυνόμευση.

Πόσο αντιφατικά και σουρεαλιστικά είναι όλα αυτά; Δεν ξέρω αν είναι οι παρενέργειες του εμβολίου που έβαλαν οι κυβερνώντες αλλά διερωτώμαι τι θα γινόταν αν αυτές οι 20.000 ήταν έξω από το Προεδρικό. Θα μου πείτε ότι καταντώ γραφική αλλά δεν μπορεί να το δεχτεί το σύστημά μου. «Κακώς παραβίασαν τα μέτρα. Αλλά είναι δύο μέτρα και δύο σταθμά, ή «θα έπρεπε να παρέμβει η Αστυνομία για να δημιουργηθούν επεισόδια και να έχουμε ακόμα μία εκτροπή η οποία δεν θα ήταν επιθυμητή από κανένα;» Μάλιστα, και μετά από τη δήλωση αυτή του Προέδρου σηκώνω τα χέρια ψηλά. Με πιάνει το παραμιλητό. Πρέπει να είχαν ανοσία οι φίλαθλοι, δεν υπάρχει άλλη εξήγηση. Υπό αυτές τις συνθήκες καταγράφουμε παγκόσμια αποκλειστικότητα διενεργώντας ακούσιο πείραμα. Εκεί που οι άλλες χώρες κάνουν πλάνο και προετοιμασία καιρό πριν γι’ αυτό το πείραμα, εμείς πρωτοστατούμε με το να κάνουμε τα στραβά μάτια γιατί θα είχαμε επεισόδια.

Στο πείραμα που έγινε στη Βαρκελώνη, συμμετείχαν 5.000 άτομα σε συναυλία που διοργανώθηκε υπό την επίβλεψη του τοπικού νοσοκομείου Germans Trias i Pujol. Εκεί οι θεατές πριν μπουν στον χώρο, υποβλήθηκαν σε rapid tests, φορούσαν μάσκες προδιαγραφών FFP2 που τους μοιράστηκαν στην είσοδο, ενώ τις επόμενες ημέρες βρίσκονταν υπό ιατρική παρακολούθηση. Κάτι αντίστοιχο, αλλά σε μικρότερη κλίμακα πραγματοποιήθηκε και στην Ολλανδία, όπου διοργανώθηκε μια δοκιμαστική παράσταση, παρουσία 1.300 θεατών, σε κλειστό χώρο.

Με ποια λογική; Μόλις την προηγούμενη μέρα ήμασταν έγκλειστοι και την ίδια επίσης μέρα η υπεύθυνη κυβέρνηση έστειλε 100.000 κόσμου να στέκεται σε ουρές χιλιομέτρων στο λιοπύρι για ένα rapid test γιατί μας έπεισαν ότι με το safe pass θα μπορούμε με ασφάλεια να κυκλοφορούμε ενώ λίγες ώρες μετά ήταν εντάξει αυτό που συνέβη.

Είμαι έξαλλη. Και αρνούμαι να υπακούσω ξανά σε απαγορεύσεις και διατάγματα. Είμαι έξαλλη που δεν αναπνέω από τη μάσκα την οποία αναγκάζομαι να φορώ όλη τη μέρα και ακόμα την ώρα που τη βγάζω νομίζω ακόμα ότι τη φορώ. Είμαι έξαλλη που θέλω να πάω στο θέατρο και ποτέ δεν βρίσκω γιατί μόνο 50 είναι αυτοί που επιτρέπεται να παρακολουθήσουν. Είμαι έξαλλη που έχουν κλειστά τα γυμναστήρια – τον μόνο χώρο που θα μας γλυτώσει από τα ψυχοφάρμακα. Και μαζί μου έξαλλοι είναι όλοι όσοι έχασαν δικό τους και δεν μπόρεσαν να πάνε στην κηδεία, όλοι αυτοί οι επιχειρηματίες που μετράνε τα άτομα για να κανονίσουν τις κρατήσεις τους, οι εργοδότες που αναγκάστηκαν να βάλουν λουκέτο, οι γονείς που έχουν να δουν τα παιδιά τους μήνες φοβούμενοι μην τους κολλήσουν.

Έμαθα ότι υπάρχουν δύο είδη ανοσίας (το ένα πιο επιφανειακό, το άλλο πιο ουσιαστικό) και διακρίνεται σε σύμφυτη και σε επίκτητη. Σύμφυτη ονομάζεται η ανοσία που διαθέτει ο άνθρωπος από τη γέννησή του και η επίκτητη είναι η ανοσία που αναπτύσσεται κατά τη διάρκεια της ζωής. Θα ευχόμουν και την ύπαρξη της ανοσίας στην ανθρώπινη βλακεία. Γίνεται; Θα μπορούσε. Γιατί εν έτει 2021 τα πάντα μπορούν να συμβούν!

ΣΧΕΤΙΚΑ TAGS

Νατάσα Αλεξάνδρου: Τελευταία Ενημέρωση