THE TSIAKKOS

Ιστορίες για... αγρίους!


Ιστορίες για... αγρίους!

Δεν ξέρω αν πιστεύω στο κάρμα. Δεν είμαι σίγουρος αν υπάρχει ισοζύγιο στις πράξεις ενός ανθρώπου κι αν ό,τι δίνεις παίρνεις στο τέλος της ημέρας. Πόσο τελικά σού αξίζει το πεπρωμένο σου; Γι’ αυτό και δεν είμαι πολύ σίγουρος αν η λέξη «Κάρμα» είναι ο πιο ταιριαστός τίτλος για μια σειρά αληθινών εγκλημάτων που συγκλόνισαν ιστορικά την Κύπρο γιατί υπονοεί ότι το θύμα πήρε αυτό που τού άξιζε και ο θύτης πληρώνει για την πράξη του. Πάντως, ως τίτλος είναι πιασάρικος! Στο αρχικό δελτίο τύπου της σειράς οι συντελεστές δήλωσαν ότι το «Κάρμα» δεν θα παίρνει θέση αν ο θύτης ή το θύμα υπήρξε ένοχος ή αθώος, αλλά θα δείχνει την ανθρώπινη ψυχολογία και την ιστορία που οδήγησαν τον δράστη να πάρει τέτοια απόφαση. Η κρίση και το συμπέρασμα κάθε επεισοδίου θα εναπόκειται στον ίδιο τον θεατή.

Τι είδαμε
Στις περιπτώσεις των ψυχολογικών true crime stories, έχει περισσότερο ενδιαφέρον το γιατί από το πώς και το τι. Το γιατί είναι αυτό που μπορεί να πιάσει τον τηλεθεατή απ’ τον λαιμό και να τού προκαλέσει δυσφορία, φυτεύοντάς του τη σκέψη ότι σε παρόμοιες περιπτώσεις θα ενέδιδε στα βασικά του ένστικτα και θα ακολουθούσε την πορεία του θύτη. That’s the scary part, που λέμε και στο Χόλιγουντ. Αυτό είναι, όμως, που μού έλειψε στο πρώτο επεισόδιο του «Κάρμα». Ο Γιάννης Κόκκινος ήταν ένας εξαιρετικός «κακός» στη φάτσα και στη συμπεριφορά και η Κύνθια Παυλίδου ένα τυπικά άβουλο θύμα αλλά πέραν από το προφανές και το επιφανειακό η σειρά δεν βυθίζεται στην ψυχοσύνθεση ενός ανθρώπου που αποφασίζει να σκοτώσει την έγκυο γυναίκα του και το παιδί του. Δεν είναι ξεκάθαρο τι έσπρωξε τον Λάμπρο στον φόνο τελικά. Ήταν η εμφάνιση της πρώην; Ήταν το γεγονός ότι δεν είχε χρήματα ούτε δουλειά και περίμενε την προίκα που τού έταξαν ή το ότι παντρεύτηκε μια γυναίκα που δεν ήθελε; Μήπως ήταν μια αλυσιδωτή αντίδραση των πιο πάνω; Πάντως, η σειρά χωρίς να μπαίνει σε πιο βαθιά
ψυχολογική ανάλυση των χαρακτήρων αποτυγχάνει να δώσει αυτό που υποσχέθηκε. Δηλαδή να μείνει ουδέτερη στην ενοχή ή την αθωότητα θύτη και θύματος και ουσιαστικά αφήνει να νοηθεί ότι ο Λάμπρος ήταν απλώς ένας κακός άνθρωπος. Θα μού πεις ότι όλοι οι θύτες είναι κακοί. Το θέμα εδώ είναι η ψυχοσύνθεση.

Ο απολογισμός
Για να είμαι ειλικρινής, πρώτη φορά ψειρίζω τόσο πολύ μια κυπριακή σειρά χωρίς να την τρολάρω. Κατ’ αρχάς, αξίζει ένα μπράβο στη Χριστιάνα Αρτεμίου για την ιδέα και για τη δουλειά που έβαλε στην έρευνα και στη συγγραφή της σειράς. Θεωρώ ότι η Κύπρος είναι γεμάτη ενδιαφέρουσες ιστορίες πέραν από τα «Χάλκινα Χρόνια» της... κυράς του «Πέτρινου ποταμιού». Αυτές οι ιστορίες θέλουν διάβασμα, δουλειά και κόπο που είναι πιο δύσκολο από το να κάθεσαι και να κατεβάζει ο νους σου καθημερινές απαγωγές από την κυπριακή μαφία στη μέση της Λευκωσίας. Μπράβο, επίσης, για την εικόνα και την αίσθηση της σειράς που θα μπορούσε να είχε, όμως, περισσότερη προσοχή στη λεπτομέρεια με πιο σωστή φωτογραφία και ένα colour correction που θα έδινε περισσότερο την αίσθηση των ‘70s. Για να είμαστε ειλικρινείς, αυτές οι ιστορίες δεν είναι πρωτότυπες, αλλά είναι πρωτότυπες για την Κύπρο και θεωρώ ότι αυτό είναι το μυστικό της επιτυχίας της σειράς, να δημιουργήσεις έναν κόσμο και μια νοσταλγική εικόνα της Κύπρου για να χαθεί ο τηλεθεατής μέσα στην ιστορία. Ελπίζω στα επόμενα επεισόδια να δούμε μια πιο ενδιαφέρουσα προσέγγιση στη σκηνοθεσία και στο χτίσιμο του σασπένς. Το «Κάρμα» είναι μια αξιοπρεπέστατη δουλειά που αξίζει να βρίσκεται στην κυπριακή τηλεόραση το 2018 και ελπίζω ότι το ρίσκο που πήρε ο τολμηρός Alpha να γίνει παράδειγμα προς μίμηση.

Twitter @THETSIAKKOS


Tags: blog, the tsiakkos, tv, Cyprus, Κύπρος, άποψη

Σχόλια

(Πρέπει να συνδεθείτε για να μπορέσετε να σχολιάσετε αυτο το Άρθρο)