#THESTORYOFMYLIFE

Diary page 27: Αναθεώρησε


  • video
Diary page 27: Αναθεώρησε

Όλοι μας τρέχουμε τόσο γρήγορα, προσπερνάμε στιγμές που για κάποιους ή ακόμη και για εμάς τους ίδιους, όταν τις δούμε εκ των υστέρων, θα σήμαιναν πολλά. Θα είχαν κάτι να μας διδάξουν και ακόμη πιο πολλά να μας πουν. Διεκπεραιώνουμε σαν ρομπότ τα τις υποχρεώσεις που μας επιτάσσει η καθημερινότητα, κι αν τύχει καμιά φορά να παρεκκλίνουμε της πορείας μας, μάς καταλαμβάνει ο πανικός και νιώθουμε πως ήρθε η συντέλεια, λες και χάσαμε το βιβλιαράκι με τις οδηγίες χρήσεις μας.

Νευριάζουμε με μια κουβέντα που θα μας πει ο χ, ασχολούμαστε με τι θα πει για μας ο ψ και το παίρνουμε τόσο προσωπικά σε σημείο που το αναλύουμε για ώρες στο μυαλό μας με αποτέλεσμα να του δίνουμε περισσότερη αξία από όσο αξίζει και χάνουμε τη θετική μας ενέργεια.

Μας απασχολεί το πώς θα εμφανιστούμε στο instagram, πόσα likes θα πάρει η φωτογραφία που κάναμε upload και ποιοι θα δουν το story μας. Χαλιόμαστε για το τίποτα, δίνουμε βάση σε άκυρες καταστάσεις και ανθρώπους και αισθανόμαστε σπουδαίοι και καλά επειδή φέραμε εις πέρας άλλη μια δύσκολη μέρα στη δουλεία.

Πραγματικά, πόσο αχάριστοι είμαστε εμείς οι άνθρωποι. Γιατί πιστεύουμε με όλο μας το είναι πως πρέπει να μας δώσουν τον τίτλο του ήρωα; Γιατί ασχολούμαστε μόνο με εμάς και μας αφορά μόνο η αρχή και το τέλος του comfort zone μας;  

Όταν δείτε το βίντεο που ανέβασε η Γεωργία Παπαλουκά και συνοδεύεται από τα εξής λόγια ψυχής, ίσως αναθεωρήσετε και καταλάβετε κι εσείς, όπως και εγώ, ποιοι είναι οι πραγματικοί ήρωες της ζωής. Ποιοι αξίζουν τον τίτλο του μαχητή.

«Το βίντεο είναι αφιερωμένο στους μικρούς μαχητές του Παιδοογκολογικού Τμήματος του νοσοκομείου Λευκωσίας Μακάριος Γ΄,  που καθημερινά μας δίνουν μαθήματα ζωής με το πείσμα και τη δύναμή τους. Ήρωες δεν είναι μόνο οι μεγάλοι .Ήρωες δεν είναι μόνο αυτοί που χάθηκαν κάνοντας το καθήκον τους προς την μητέρα πατρίδα. Ήρωες είναι και οι μικρές ψυχούλες που καθημερινά πολεμάνε αυτόν τον άνισο αγώνα κατά του καρκίνου ...Ενός εχθρού ύπουλου, αμείλικτου, σκληρού χωρίς μορφή, χωρίς συναισθήματα … Κτυπά αλύπητα και ανελέητα και δεν κάνει διακρίσεις …. Και όμως ….και όμως κάποιοι ΄ΜΙΚΡΟΙ ΗΡΩΕΣ΄ ήρθαν και έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι μαζί του …….Τον παλεύουν !! Τον πολεμάνε !! Τον ΝΙΚΑΝΕ χωρίς να χρειαστούνε όπλα και οβίδες ……Τον νικάνε χαμογελώντας …Χαμογελώντας ακόμα και στις πιο δύσκολες τους μάχες ….Αυτό είναι που τον τσακίζει ….Κάποιες φορές φεύγει……. Μα κάποιες ξαναγυρνάει …..Και πάλι όμως το χαμόγελο αυτών των ΗΡΩΩΝ διώχνει τον εχθρό τους ….τον διώχνει μακριά. Σας θαυμάζουμε και σας ευχαριστούμε που μας δίνετε δύναμη μέσα από τον δικό σας πόνο …… Μας δίνετε κουράγιο όταν εμείς οι πιο μεγάλοι το χάνουμε………Μας δίνετε αγάπη ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές σας ………Είστε οι ήρωες μας! Σεπτέμβριος, μήνας Λευχαιμίας. Στηρίζουμε τους Χρυσούς Ήρωές μας, τους μικρούς σε ηλικία, αλλά τεράστιους στην ψυχή ήρωές μας . Σας αγαπάμε γλυκιά μας μωράκια …Σας αγαπάμε και σας στηρίζουμε τώρα μα και για Πάντα!»


Tags: blog, παδιά, ημερολόγιο, ήρεως, μαχητές

Σχόλια

(Πρέπει να συνδεθείτε για να μπορέσετε να σχολιάσετε αυτο το Άρθρο)