#THESTORYOFMYLIFE

Diary page 25: όσο διαρκεί ένα ποτήρι κρασί …

Γαβριέλα Αγησιλάου


Diary page 25: όσο διαρκεί ένα ποτήρι κρασί …

Δεν της είπα πως κι εκείνη του ήταν αναγκαία. Περίμενα να της το πει αυτός!

… τόσο χρειάστηκε για να τον ξεχωρίσει.

Για να καταλάβει πως αυτός ο άντρας που είχε απέναντι της και απολάμβαναν παρέα ένα δροσερό και γευστικότατο λευκό κρασί, είχε κάτι διαφορετικό από τους υπόλοιπούς. Το βλέμμα του ένιωθε πως την διαπερνούσε σαν ηλεκτρισμός, η μυρωδιά του την έκανε να αισθάνεται ασφαλής χωρίς να γνωρίζει το γιατί, ενώ οι κουβέντες του ήταν μετρημένες και για ‘κείνη τόσες όσες χρειάζεται για να τις εξιτάρει το μυαλό. Κι αυτό ήταν κάτι που της είχε λείψει πολύ.

Το ένα ποτήρι κρασί έφερε το άλλο, η μια μπουκάλα διαδεχόταν μέρα με τη μέρα την άλλη, τα τηλεφωνήματα γίνονταν ολοένα και πιο συχνά, το ίδιο και οι συναντήσεις τους. Τον είχε ήδη «ερωτευτεί» τι κι αν η ίδια δεν τον παραδέχτηκε ποτέ, ούτε σε μένα αλλά ούτε καν στον ίδιο της τον εαυτό.

Στη μορφή του έβρισκε στοιχεία που για την ίδια συνέθεταν τον ιδανικό, ενώ τα δείγματα τρέλας, παραξενιάς και κυκλοθυμίας που της είχε δείξει κατά καιρούς την έκαναν να θέλει να λύσει το μυστήριο του και να τον κάνει να αφεθεί.

Όταν τον συναντούσε ήταν  ευτυχισμένη. Αφηνόταν, γελούσε με την ψυχή της, του εμπιστευόταν πράγματα που λογικά δεν θα έπρεπε σχετικά με τον καιρό που τον γνώριζε,  ενώ η ίδια τον νοιαζόταν πάρα πολύ, λες και τον γνώριζε από πάντα.  Ωστόσο πάντα προσπαθούσε να είναι συγκρατημένη όσον αφορά στα αισθήματα της επειδή δεν ήταν απόλυτα βέβαιη αν η ίδια μπορούσε να τα διαχειριστεί.

Όταν το τηλέφωνο της έδειχνε το όνομα του, κάποιες φορές αισθανόταν ένα κόμπο στο στομάχι της. Πριν καν προλάβει να της μιλήσει αυτή καταλάβαινε αν ήταν καλά ή όχι, ενώ τις μέρες που του μιλούσε ελάχιστα ως καθόλου, της έλειπε, όμως εκείνη κυρία δεν έκανε ποτέ σπασμωδικές κινήσεις ούτε του είπε ποτέ πόσο αγωνιούσε για το αν είναι καλά μέχρι εκείνος να την ψάξει.

Και κάπως έτσι περνούσαν οι μέρες, κι εκείνος αποτελούσε πλέον κομμάτι της καθημερινότητας της, πτυχή της ζωής της. Δεν ήταν σίγουρη τι ένιωθε για εκείνον ή τουλάχιστον έτσι μου είπε: «Τον νοιάζομαι και θέλω να είναι καλά».

Έτσι έκλεισε την συζήτηση… μια συζήτηση που διήρκησε όσο ένα ποτήρι κρασί. Μείναμε και βλέπαμε η μια την άλλη. Δεν της είπα τίποτα. Απλά της χαμογέλασα και γέμισα ξανά τα άδεια μας ποτήρια.

Δεν της είπα πως κι εκείνη του ήταν αναγκαία. Περίμενα να της το πει αυτός!

Μέχρι την επόμενη Τρίτη …

x x


G.

Instagram: @gabrielagisilaou
Email: agisilaoug@sppmedia.com


Tags: diary, the story of my life, γυναίκες, άνδρες, όνειρα, άποψη, ιστορίες, υποσχέσεις, ημερολόγιο

Σχόλια

(Πρέπει να συνδεθείτε για να μπορέσετε να σχολιάσετε αυτο το Άρθρο)