#THESTORYOFMYLIFE

Diary page 18: όλες θέλουμε το τέρας μας

Γαβριέλα Αγησιλάου


Diary page 18: όλες θέλουμε το τέρας μας

instagram: @gabrielagisilaou

Δευτέρα βράδυ και οι δείκτες του ρολογιού δείχνουν κιόλας δέκα. Ομολογώ πως είχα μια γεμάτη μέρα, τα πράγματα που είχα να παραδώσω έμοιαζαν ατελείωτα ενώ έγινε εννέα το βράδυ να μπω σπίτι. Σκεφτόμουν πως η μέρα για μένα ακόμη δεν τελείωσε αφού είχα ακόμη να γράψω το blog μου, και η αλήθεια είναι πως μόνο με την ιδέα έπληττα παράφορα καθώς ήθελα απλά να καθίσω με την κολλητή μου να δω το Survivor η οποία παρεμπιπτόντως τείνει να με κάνει φανατική, γεγονός που θα έπαιρνα όρκο πως δεν θα συνέβαινε ποτέ. Ωστόσο να’ μαι και πάλι εδώ, παρέα με ένα ποτήρι κρασί, το Survivor να παίζει στο background κι εγώ να γράφω την σελίδα δεκαοκτώ, της οποίας το θέμα το είχα αποφασίσει από την Κυριακή το απόγευμα.


Τότε που πήγα με την Ειρήνη, τον Γιώργο και την Άντρεα να δούμε την πολυαναμενόμενη ταινία «Beauty and the Beast»! Την Κυριακή ήμουν τόσο ενθουσιασμένη που τελικά ορίσαμε μέρα να πάμε να τη δούμε. Ίσως γιατί αισθανόμουν ασυνείδητα πως θα μαλακώσω και πάλι, έστω και για λίγο, όσο διαρκούσε και η ταινία και θα πήγαινα πίσω στα παιδικά μου χρόνια που μόνο μου όνειρο και σκοπός ήταν να καταφέρω να γίνω πριγκίπισσα. Ναι με αυτά μεγάλωσα, παρέα με πριγκίπισσες και πρίγκιπες οι οποίοι δεν υπήρχε περίπτωση να μην ζήσουν το happily ever  after τους.


Πήραμε λοιπόν αγκαλιά τα pop corns μας και στρολιαστήκαμε στις καρέκλες του cinema περιμένοντας πως και πώς να ξεκινήσει το musical με την πεντάμορφη και το τέρας.

Δεν θα πω πολλά για την ταινία, γιατί πολύ απλά σας προτείνω ανεπιφύλακτα να τη δείτε. I know ακούγεται πολύ παιδιάστικό και εξαιρετικά ρομαντικό, για τις μέρες που ζούμε αλλά πραγματικά αξίζει πιστέψτε με.

Μπορεί να είναι μια ταινία της Disney η οποία απευθύνεται κυρίως σε κοριτσάκια με αθώες ψυχές που πιστεύουν ακόμη στο όνειρο και στο πρίγκιπα, αλλά ακόμη κι εγώ που τείνω πλέον να είμαι κυνική, ισοπεδωτική και σκληρή ενώ αντιλήφθηκα στα 28 μου πως ο πρίγκιπας είναι απλά μια ουτοπία ήμουν σε όλο το έργο με ένα χαμόγελο το οποίο δεν μπορούσα καν να το κάνω control! 


Έφυγα από εκεί και το μόνο που έλεγα ήταν πως ήθελα κι εγώ να βρω το τέρας μου…. και θέλω ακόμη. Δεν είναι λίγο πράγμα άλλωστε να θυμάσαι πώς είναι το αίσθημα όταν η καρδιά σου φτερουγίζει. Είναι όμορφα όταν αναπροσδιορίζεις κάποια πράγματα και ακόμη ομορφότερο όταν μια ταινία για παιδιά σε κάνει να αισθάνεσαι πως ακόμη υπάρχει το ρομάντζο. Αρκεί να αφεθείς.

 

Cheers to a beast λοιπόν!

Μέχρι την επόμενη Τρίτη

G.

x


Tags: beauty and the beast, άποψη, γυναίκα, έρωτας, άποψη, τέρας, σινεμά, ταινίες, blog post, εξομολογήσεις, ημερολόγιο, σελίδα

Σχόλια

(Πρέπει να συνδεθείτε για να μπορέσετε να σχολιάσετε αυτο το Άρθρο)