#THESTORYOFMYLIFE

Diary page 14: Άφησε τα σίγουρα, ψάξε για τα σωστά

Γαβριέλα Αγησιλάου


Diary page 14: Άφησε τα σίγουρα, ψάξε για τα σωστά

Instagram: @gabrielagisilaou

Μια φορά κι έναν καιρό… πίστευα πως ήξερα το μέλλον μου. Τώρα που το σκέφτομαι και το επαναφέρω, ίσως περνούσα μια φάση που απλά την είδα μέντιουμ.

Έκανα λοιπόν (και κάνω ακόμη) τη δουλειά των ονείρων μου, στη ζωή μου είχα (και έχω) ό,τι ήθελα και ήμουν (τώρα πια δεν είμαι) σε μια σχέση έξι χρόνων για την οποία πίστευα πως ήταν και η τελευταία στη ζωή μου επειδή πολύ απλά ήμουν καλά.

Δεν θυμάμαι να είχαμε ποτέ ιδιαίτερα προβλήματα, ούτε καυγάδες. Άλλωστε ο άνθρωπος αυτός στον οποίο αναφέρομαι είναι σωστός, με αρχές, χαμογελαστός και δεν μου χαλούσε χατίρι.

Ωστόσο όσο περνούσαν τα χρόνια και μεγαλώναμε, τόσο περισσότερο άλλαζαν τα θέλω μας. Οι ανάγκες μας άλλαζαν και κάπου εκεί το χάσαμε. Οι συζητήσεις και οι καυγάδες έδιναν και έπαιρναν, και ο άνθρωπος που ήμουν σίγουρη πως είναι ο άνθρωπός μου άρχισε να γίνεται κάποιος που δεν ήξερα στην ουσία. Ίσως κι εκείνος να έβλεπε στα μάτια μου μια άγνωστη, επειδή πολύ απλά οι ανάγκες και τα θέλω είναι αυτά που συνθέτουν τον χαρακτήρα και την ιδιοσυγκρασία του καθενός. Έτσι βλέπαμε ο ένας στον άλλο κάποιον που δεν ξέραμε, κάποιον που μας συστηνόταν από την αρχή κάποιον που δεν ήταν για εμάς στην ουσία.
Και κάπου εκεί άρχισε να γράφεται, να ξεπροβάλλει η αρχή του τέλους. Το παραδέχομαι αν έκανα λίγο πίσω, αν συμβιβαζόμουν, ίσως και να ήμασταν ακόμη μαζί.

Όμως γιατί να το κάνω; Γιατί είτε εγώ είτε εσύ να πρέπει να συμβιβαστούμε; Γιατί τον αγαπούσα; Δεν φτάνει μόνο η αγάπη. Γιατί να αρκεστούμε στο μέτριο - στο λίγο και να πάψουμε να αναζητούμε το ιδανικό; Ποιο είναι το ιδανικό; Σίγουρα να το καθορίσω δεν μπορώ, επειδή για την καθεμιά μας έχει διαφορετική μορφή, υφή, όψη, άρωμα και χρώμα. Για όλες μας έχει ένα κοινό… ίσως και το κυριότερο.

Ποιο είναι αυτό; Το feeling που νιώθεις όταν μπει στη ζωή σου κάποιος που σε ολοκληρώνει, αναπροσδιορίζοντας και ταρακουνώντας με πολλαπλά και δυνατά ρίχτερ όλο σου το είναι. Ένα όνειρο, μια σκέψη, ένας στόχος που έχεις κατά νου από τότε που θυμάσαι τον εαυτό σου και δεν σταματάς να ελπίζεις πως κάποτε θα σου συμβεί. 

Είναι αυτός ο κάποιος που με το που θα εισβάλει στη ζωή σου σε αγαλλιάζει ενώ σε κάνει να αντιληφθείς πως καλά έκανες και δεν συμβιβάστηκες με το έτσι κι έτσι, με αυτόν τον άλλον που δεν σε γέμιζε full, επειδή απλά αυτός ο άλλος όχι μόνο έχει τα ίδια θέλω με σένα αλλά τα έχει και τη σωστή χρονική στιγμή. Αυτό το timing που λέμε. 

«Εκτός από το μαύρο και το άσπρο υπάρχει και το γκρίζο αγάπη μου. Εκτός από την υπέρμετρη ευτυχία και τις πεταλούδες στο στομάχι, ένας έρωτας, μια σχέση μπορεί να σε κάνει να αισθάνεσαι απλά οκ. Μην είσαι των άκρων. Δεν υπάρχει το τέλειο, το ιδανικό. Συμβιβάσου, μη φύγεις απ’ αυτή τη σχέση θα μετανιώσεις…».

Να ήξερες πόσες φορές το άκουσα! Όμως άκουσε εσύ εμένα τώρα. Δεν θα μετανιώσεις ποτέ και αυτό στο λέω εκ πείρας. Όταν βρεις το δικό σου ιδανικό πίστεψέ με τίποτα δεν θα σας χωρίσει. Απλά θα το νιώσεις, με το που θα περάσει από δίπλα σου. Ίσως να είναι η αύρα, η δύναμη του πεπρωμένου, το γυναικείο ένστικτο. Δεν ξέρω τι είναι, αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως θα το καταλάβεις και θα κάνεις τα πάντα να το καταλάβει κι αυτός. Ο ένας, ο μοναδικός, ο ιδανικός και πάνω απ' όλα ο σωστός.

Μέχρι την επόμενη Τρίτη

G.

x


Tags: blog, diary, page, γυναίκα, έρωτας, αγάπη, άνδρας, σχέση, χωρισμός, άποψη, the story of my life, ημερολόγιο

Σχόλια

(Πρέπει να συνδεθείτε για να μπορέσετε να σχολιάσετε αυτο το Άρθρο)