#THESTORYOFMYLIFE

Diary page 12: Valentine who?

Γαβριέλα Αγησιλάου


loading
(0/5)

Rating: 0/5  (0 votes)

Πρέπει να συνδεθείτε για να μπορέσετε να ψηφίσετε

Diary page 12: Valentine who?

Instagram: @gabrielagisilaou

Τις προάλλες στο δρόμο μου προς το σπίτι κι ενώ ήμουν σταματημένη στο φανάρι περιμένοντας να ανάψει πράσινο, το βλέμμα μου μαγνήτισαν τρία κοριτσάκια γύρω στα δεκαέξι – δεκαεπτά, μες την τρελή χαρά.

Έβγαιναν από ένα κατάστημα, το οποίο ήταν τίγκα στο κόκκινο τούλι, τις καρδούλες, τα μπαλόνια, τις σοκολάτες και τα αρκουδάκια, φορτωμένες με ένα σωρό πράγματα, όλα μα όλα στο χρώμα του πάθους, που προφανώς προορίζονταν για τους boyfriends τους, μιας και ο Άγιος Βαλεντίνος ήταν καθοδόν.

Με το που εξελίσσεται λοιπόν μπροστά μου, το όλο σκηνικό, στα χείλη μου σχηματίστηκε (άθελα μου –μηχανισμός πρέπει να ήτανε) ένα ειρωνικό χαμόγελο, ένα μειδίαμα μπορώ να πω, ενώ η «συνήθειά» μου να ισοπεδώνω τα πάντα, όχι μόνο αυτά που αφορούν στο Valentine’s day (να το ξεκαθαρίσω αυτό, με την πάροδο του χρόνο, τείνω να γίνομαι ολοένα και πιο κυνική), μου χτυπούσε την πόρτα. Κι όμως δεν της «άνοιξα»! Αφορμή; Η κόρνα του οδηγού στο αυτοκινήτου πίσω μου, αφού το φανάρι ήταν κιόλας πράσινο, η οποία με συμμόρφωσε και με επανέφερε στην πραγματικότητα, μη επιτρέποντάς μου να ακυρώσω τα πάντα, μαζί και τη χαρά των κοριτσιών.

Ένα και μόνο λεπτό ήταν αρκετό για να με πάει δώδεκα χρόνια πίσω και να με κάνει να θυμηθώ πώς υπήρξα κι εγώ ένα από τα κορίτσια… μπορεί και «χειρότερη». Όχι μόνο περίμενα πώς και πώς να έρθει η μέρα των ερωτευμένων, αλλά οι προεργασίες έδιναν και έπαιρναν μέρες πριν. Μην σας πω πως ξεκινούσαν με το που έκανε είσοδο ο Φεβρουάριος. Οι βόλτες μου στα διακοσμημένα με καρδούλες, φρου-φρου κι αρώματα καταστήματα, μαζί με τις φίλες μου έμοιαζαν με μαραθώνιο, ενώ οι αμφιβολίες μου για το τι θα επιλέξω να φορέσω τη συγκεκριμένη βραδιά και τι δώρο να διαλέξω έμοιαζαν τόσο δύσκολες, τόσο περίπλοκες.

Τι ανεμελιά χαρακτήριζε εκείνα τα χρόνια! Σήμερα, στα εικοσιοκτώ μου χρόνια, συνειδητοποιώ πως μπορεί η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου να ήταν απλά μια μέρα, το καρδιοχτύπι της όμως τότε ήταν όμορφο.

Το φτερούγισμα εκείνων των χρόνων σίγουρα δεν θα ξαναέρθει πίσω αφού τα χρόνια της αθωότητας έχουν περάσει προ πολλού, αλλά το χαμόγελό μου τώρα που σου γράφω είμαι βέβαιη πως μοιάζει με το δικό σου.

Και σήμερα θα κλείσω κάπως έτσι...

«Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια… Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμίσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαϊδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια. Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν… Χάσιμο χρόνου. Θα το δεις κι εσύ όσο μεγαλώνεις…». Θανάσης Βέγγος

Φιλάκια x x x

 


Tags: σχέσεις, blog, άνδρας, γυναίκα, εξομολογήσεις, άποψη, πάθος, σελίδες, ημερολόγιο, thestoryofmylife

Σχόλια

(Πρέπει να συνδεθείτε για να μπορέσετε να σχολιάσετε αυτο το Άρθρο)