MUST ΕΠΟΨΗ

Ο κερατωμένος το μαθαίνει τελευταίος


Ο κερατωμένος το μαθαίνει τελευταίος

Αν βρεθήκατε τελευταία με Αθηναίο, σίγουρα θα σας ρώτησε για το Κυπριακό. Η Κύπρος, γενικά, «πουλάει» στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή. Για διάφορους λόγους. Πρώτα απ’ όλα γιατί ένας στους δέκα Έλληνες έχει λογαριασμό σε κυπριακή τράπεζα, άρα πηγαίνει κι έρχεται Κύπρο για να βλέπει και να συντηρεί τη φωλιά του. Αυτό το μυρίστηκαν οι πάντα έξυπνοι Έλληνες σεναριογράφοι και σε όλες σχεδόν τις ελληνικές σειρές κάποιος παίζει τον Κύπριο πλούσιο ή την Κύπρια ξελιγωμένη. Ναι, αυτή είναι η εικόνα που έχουμε στας Αθήνας. Των πλουσίων αντρών και των ξελιγωμένων γυναικών που ψάχνονται. Δεν τους αδικώ, μιας και οι Κύπριοι μεσαίας τάξης όταν πάνε Ελλάδα νιώθουν και συμπεριφέρονται ως billionaires, ενώ εσείς αγάπες μου, όταν μπείτε στο αεροπλάνο και καθίσει καλαμαράς δίπλα σας, αισθάνεται πως μπήκε τρόφιμος στο σπίτι του Playboy.

Επανέρχομαι στο Κυπριακό. Στην πολιτική ο καυγάς των μικρών ηλικιακά πολιτικών με τους μεγαλύτερους, πάντα είναι προς όφελος της καριέρας των πρώτων, οι οποίοι έτσι δημιουργούν υπόσταση και εκνευρίζουν τα γερόντια, που ίσως χάσουν την ψυχραιμία τους και τους απαντήσουν. Είναι θεμιτό για τον Νικόλα και τον Σιζόπουλο να θέλουν να χτίσουν την καριέρα τους στην πολιτική, αυτό είναι και το επάγγελμά τους άλλωστε. Όταν, όμως, παίζεται το μέλλον όλων μας, καλύτερα να είναι περισσότερο προσεκτικοί. Δεν θα τα έγραφα αυτά ποτέ αν δεν άκουα με τα ίδια μου τα αυτιά τον Νικόλα να αποκαλεί δημόσια «ψεύτη» τον Πρόεδρο (του) στους ξένους συμμετέχοντες του συνεδρίου του Economist, τον Οκτώβριο. Από την άλλη, δεν είναι καθόλου προεδρικό και δεν εμπνέει εμπιστοσύνη όταν ο Πρόεδρος του κράτους αποσυντονίζεται από την business σε casual τακτική του φιλόδοξου Νικόλα και τον σκέφτεται σε κάθε του κίνηση.

Στις συζητήσεις για το Κυπριακό με τους Αθηναίους, η ερώτηση που πέφτει απ’ όλους είναι «Τι θέλετε τώρα να ζήσετε με τους Τούρκους; Μια χαρά είστε τώρα μωρέ!». Εύλογη τοποθέτηση για κάποιον που δεν ζει στην Κύπρο. Όταν ζεις στην Κύπρο, και ειδικά στη Λευκωσία, ξυπνάς το πρωί βλέποντας τον Πενταδάκτυλο, πας σπίτι κάθε βράδυ και είναι γιορτή για τους απέναντι που ανάβουν το αίσχος της σημαίας τους. Όταν, λοιπόν, ζεις εδώ, έχεις παιδιά και θες κι αυτά να συνεχίσουν να ζουν σ’ αυτή τη γη, οφείλεις να θες να φύγουν οι 40.000 Τούρκοι στρατιώτες. Οφείλεις να αναγνωρίσεις πως ουσιαστικά και τυπικά διαπραγματεύεσαι με τον Ακκιντζί την υπογραφή συνθήκης ήττας στον πόλεμο του 1974. Οφείλεις να συνειδητοποιήσεις πως το μέλλον των επόμενων γενιών θα είναι πολύ πιο επισφαλές με τη σημερινή κατάσταση, παρά με μια οδυνηρή ήττα-συμβιβασμό.

Εγώ το 2004 ψήφισα «όχι», γιατί δεν είχα τότε παιδιά και γιατί ο Τάσος δεν πίστευε και δεν ήθελε να λυθεί το Κυπριακό για να συνυπάρξουμε με τους απέναντι. Εξακολουθώ να πιστεύω πως θα είναι δύσκολη η συμβίωση. Αλλά την ίδια ώρα έχω πειστεί πως αξίζει να ρισκάρουμε με μια λύση δυσλειτουργική και πολυέξοδη. Αν, όμως, δεν προχωρήσει αυτό που γίνεται με τον Ακκιντζί, πρέπει να δούμε τις επιλογές μας μεσοπρόθεσμα και μακροχρόνια. Είμαστε μια χούφτα ανθρώπων στην άκρη της Μεσογείου, εργατικοί, οξυδερκείς και πονηροί. Αβοήθητοι και ανάδελφοι με βάση την ιστορία. Η μοναδική μας δύναμη και -κατάρα συνάμα- είναι ο εαυτός μας. Αν δεν προχωρήσουμε με τον Ακκιντζί, λοιπόν, οφείλουμε να σκεφτούμε οτιδήποτε θα απέτρεπε την προσάρτηση των κατεχομένων με την Τουρκία. Αν αυτό είναι αναγνώριση του ψευδοκράτους με ανταλλάγματα, οφείλει -κι αυτό- να πέσει στο τραπέζι για να το συζητήσουμε. Αν οι συμπολίτες μας, ειδικά αυτοί που μένουν πίσω από το Τρόοδος και ίσως δεν είδαν ποτέ Τούρκο μπροστά τους, δεν θέλουν συμβίωση με τους απέναντι, πρέπει να βρούμε λύση ασφάλειας για τις επόμενες γενιές, που να λαμβάνει υπόψη όλους.

Όποιος θεωρεί πως το Κυπριακό θα είναι το ίδιο μετά τις 13 Ιανουαρίου, θα εκπλαγεί. Αν δεν μπορούν να τα βρουν Αναστασιάδης-Ακκιντζί, δεν θα τα βρει κανείς άλλος. Αν πάλι δεν τους αφήσουν να τα βρουν οι ξένοι, τότε το Κυπριακό είναι λυμένο εδώ και χρόνια κι απλά δεν μας το είπαν. Γιατί, ως γνωστό, ο κερατωμένος το μαθαίνει τελευταίος.


Tags: έποψη, must

Σχόλια

(Πρέπει να συνδεθείτε για να μπορέσετε να σχολιάσετε αυτο το Άρθρο)