#THESTORYOFMYLIFE

Diary page 9: Κάθε τέλος, μια αρχή

Γαβριέλα Αγησιλάου


Diary page 9:  Κάθε τέλος, μια αρχή
Instagram: @gabrielagisilaou

Γεια σας και πάλι!

Τρίτη σήμερα και είναι ώρα για το καθιερωμένο μας session, αφού καλώς ή κακώς οφείλω να παραδεχτώ πως το εν λόγω blog λειτουργεί για μένα σαν ψυχαναλυτής... μιας και μοιράζομαι με όλες εσάς (και κατ’ επέκταση ξαλαφρώνω) καταστάσεις που με συνεπήραν, οι οποίες είτε έχουν συμβεί σε μένα είτε σε άτομα που έχω στη ζωή μου.

Το θέμα μας σήμερα; Πάντα επίκαιρο!
Ο απρόσμενος χωρισμός, ενός πολύ δικού μου ατόμου, το οποίο άτομο έμοιαζε να έχει την ιδανική σχέση. Όλοι την «ζήλευαν» , ενώ δεν παρέλειπαν να την υπενθυμίζουν και να την επικροτούν καθημερινά για τον άνθρωπο που είχε δίπλα της,  εδώ και επτά χρόνια, λέγοντας της πόσο τυχερή είναι… Οι πάντες ήταν βέβαιοι πως οι δυο τους θα ήταν για ΠΑΝΤΑ μαζί.

Έλα όμως που ο πρίγκιπας μεταμορφώθηκε απότομα σε βάτραχο…, με ακόμη ένα «Μια φορά κι έναν καιρό…», να τελειώνει βίαια και άδοξα επιβεβαιώνοντας μας πως το ''happy end'', είναι πια είδος προς εξαφάνιση.

Είναι δύσκολο πολύ να ξυπνάς απότομα από το όνειρο και η ζωή σου να μετατρέπεται αυτόματα σε εφιάλτη. Δεν αρκεί το ταβάνι που σε πλακώνει κατακέφαλα, το σοκ που παθαίνεις και η γερή σφαλιάρα που τρως, έχεις να αντιμετωπίσεις και τον περίγυρο σου με τα τόσα δικαιολογημένα μεν σπαστικά δε γιατί.

Πραγματικά είναι ένα δράμα για μια γυναίκα, που ενώ κάνει όνειρα με το σύντροφο της που μέχρι πρότινος ήταν ΟΛΗ μα ΟΛΗ της η ζωή… αυτός να της λέει πως δεν νιώθει πια το ίδιο. Πως σ’ αγαπάει μεν, αισθάνεται δε πως ήρθε η στιγμή να ζήσει τη ζωή του….

Μας τα παν κι άλλοι αυτά. Οι περισσότεροι άνδρες με το που νιώθουν την ουσιαστική δέσμευση, να πλησιάζει, εκεί όπου η σχέση βρίσκεται στο πικ της, την κάνουν με ελαφριά πηδηματάκια.

Actually, είμαι σχεδόν σίγουρη πως δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει γυναίκα σε αυτό τον πλανήτη που δεν θα ηχήσει στα αυτιά της η παραπάνω ατάκα. Και γι’ αυτό παίρνω κι όρκο. Οι εποχές αλλάζουν, τα χρόνια περνούν, κάποιες ατάκες όμως, όπως και η συγκεκριμένη, παραμένουν αγέρωχες και εξακολουθούν να στοιχειώνουν τα γυναικεία μυαλά.

Όπως και να’ χει, δεν θα μπω σε ρόλο δικαστή, ούτε πρόκειται να επιρρίψω ευθύνες. Δεν θα γίνω ισοπεδωτική, δεν θα μπω στη διαδικασία να κακολογήσω τους άνδρες, λέγοντας πως είναι όλοι μαλ**κες και χαμένοι υπόθεση, επειδή δεν είναι.

Θα πω όμως πως εκεί που είναι ήμουνα και εδώ που είμαι θα’ ρθει. Καταλαβαίνω τον πόνο της, συμμερίζομαι τα αναπάντητα γιατί της, συμπάσχω με την οργή της, επειδή ξέρω ακριβώς πώς νιώθει. Όπως ξέρει και η κάθε γυναίκα που χώρισε για τον άλφα ή βήτα λόγο, και έβλεπε τη ζωή της να διαλύεται με μια πρόταση. Με τρεις λέξεις.

Παρακολουθούσε τα όνειρά της να καταρρέουν όπως το Domino και το παλάτι της να σπάζει έτσι ακριβώς όπως το Jenga, όταν κάνεις άθελα σου μια λάθος κίνηση. Ποιος θέλει να χάνει άλλωστε;

Το ξέρω πως αισθάνεσαι πιο μόνη από ποτέ. Πως έχασες την εμπιστοσύνη σου στους ανθρώπους. Αντιλαμβάνομαι πως τα πάντα θυμίζουν εκείνον. Ξέρω πως σου λείπει η καλημέρα και η καληνύχτα του. Η φωνή του στην άλλη μεριά του τηλεφώνου να σε καθησυχάζει. Τα αστεία του, οι ατάκες του, οι συνήθειες του το χέρι σου μπλεγμένο στο δικό του. Δεν είναι λίγα επτά χρόνια.

Να θυμάσαι όμως να μην ξεχάσεις ποτέ πως όλοι μας από τη μέρα που γεννιόμαστε δενόμαστε με ανθρώπους, με καταστάσεις, με συνήθειες, με πράγματα… Κάποια στιγμή θα αντιληφθείς πως ο άνθρωπος στον οποίο, δικαιούσαι, μπορείς και πρέπει να επενδύεις είναι εσύ.

Μπορεί να περάσουμε αρκετό καιρό μπλεγμένοι. Σε μια απρόσμενη στιγμή ωστόσο, ίσως συνειδητοποιήσουμε πως δεν ανήκουμε εκεί… σ’ αυτόν. Θα πούμε πως ήρθε η ώρα να ξεκουμπώσουμε ο ένας από τον άλλον. Ναι, θα σπάσουμε πράγματα, θα πιούμε, θα ξεσπάσουμε σε ανθρώπους που δεν έφταιξαν σε τίποτα, θα κλειστούμε στον εαυτό μας, θα μείνουμε μέσα στους τέσσερις τοίχους πολλά βράδια βλέποντας το κενό περιμένοντας να γίνει κάποιο θαύμα, και σπαταλώντας κούτες χαρτομάντιλα. Τόσα πολλά που οι χαρτοβιομηχανίες θα κάνουν απίστευτό τζίρο.

Κι όλα αυτά είναι απολύτως φυσιολογικά, όπως φυσιολογικό είναι να δενόμαστε με ανθρώπους. Αυτό κάνουμε από τη μέρα που κάποιοι μας έπεισαν πως δεν μπορούμε να επιβιώσουμε μόνοι. Κανένας χωρισμός δε θα γίνει ποτέ αναίμακτα, δε θα μας διαπεράσει χωρίς να αφήσει το σημάδι του και δεν θα μας κάνει να νιώσουμε πως ο κόσμος δεν τελειώνει με αυτόν. Γιατί κανένας χωρισμός δεν είναι άπονος.  Σε κάθε σχέση, είτε αυτή είναι μακροχρόνια είτε όχι, χαλαρή ή πιο σοβαρή… δενόμαστε. Κι όσο περισσότερο δινόμαστε και επενδύουμε σε κάποιον τόσο  περισσότερο χρόνο χρειαζόμαστε για να ξεπεράσουμε το επόμενο και τελευταίο βήμα μαζί του… αυτό του χωρισμού.

Σίγουρα για να ξεκολλήσουμε πρέπει να πονέσουμε, πόσω μάλλον όταν μας επιβάλλουν να ξεκολλήσουμε όταν δεν το περιμένουμε. Ψυχοφθόρο. Ένα πένθος ακόμη πιο σκληρό από αυτό του θανάτου, αφού ο πρώην σου θα εξακολουθεί να υπάρχει και να ζει τη ζωή του.
Όπως και να έχει το δικό σας story πρέπει να αντιληφθούμε όλες μας πως οι άνθρωπος που φεύγουν από τη ζωή μας, ειδικά από επιλογή τους, δεν άξιζαν ποτέ να ήταν part of it!

Γιατί στην τελική ο χωρισμός είναι μια πίστα, όχι όλο το παιχνίδι.. διάβασα κάπου, κάποτε και χαμογέλασα!

Ps: Μην πιστεύετε στις δεύτερες ευκαιρίες, σας το εγγυώμαι έχουν ημερομηνία λήξης. Όταν ραγίσει το γυαλί δεν θα είναι ποτέ ξανά το ίδιο

Εξαιρετικά αφιερωμένο σε κάποια που αγαπάω πολύ, και να θυμάσαι πως ό,τι έρχεται είναι καλύτερο απ' ό,τι έφυγε!


Tags: χωρισμός, σχέσεις, ιστορίες, επιλογές, πόνος, χωρισμός, άποψη, ημερολόγιο, τέλος, αρχή, άνδρας, γυναίκα, ζευγάρι, σύντροφος, πρώην

Σχόλια

(Πρέπει να συνδεθείτε για να μπορέσετε να σχολιάσετε αυτο το Άρθρο)