#THESTORYOFMYLIFE

Diary page 8: Πάψε να σε νοιάζει το μέλλον

Γαβριέλα Αγησιλάου


Diary page 8: Πάψε να σε νοιάζει το μέλλον

Instagram: @gabrielagisilaou

«Να μην βυθίζεσαι στο παρελθόν, να μην κάνεις όνειρα για το μέλλον, να επικεντρώνεις τη σκέψη σου στην παρούσα στιγμή». Βούδας

Σου έχει τύχει να γνωρίσεις έναν άνθρωπο ο οποίος σε έκανε να αισθάνεσαι τόσο μοναδική, χαρούμενη, ολοκληρωμένη και ευγνώμων σε σημείο που φοβόσουνα μήπως και τον χάσεις, και μαζί με αυτόν την τόση ευτυχία που σε διακατείχε μόνο στη σκέψη του;
Σου έχει συμβεί να αγωνιάς, να ανησυχείς και να προβληματίζεσαι για το τι θα φέρει μαζί του το αύριο; Να προτρέχεις, να σχεδιάζεις, να ονειρεύεσαι, να προγραμματίζεις, να κεφαλαιοποιείς το καθετί, να βάζεις χρονοδιαγράμματα, να πιέζεις καταστάσεις, να καταπιέζεις τον ίδιο σου τον εαυτό παράλληλα τον σύντροφό σου, με τον οποίο έπαθες ένα είδος πρωτόγνωρης εξάρτησης, προκειμένου να προλάβετε να βιώσετε μαζί τα πάντα;

Χαμογελάς και κουνάς το κεφάλι καταφατικά; Ταξίδεψες σε ένα μακρινό παρελθόν; Αναπόλησες και λησμόνησες κάποιον; «Συνάντησες» τον εαυτό σου, κάπου, ανάμεσα στις παραπάνω γραμμές; Αν ναι, τότε βρήκες τον άνθρωπο που σε έκανε να αγωνιάς τόσο πολύ για το μέλλον. Όχι απαραίτητα γιατί στη μορφή του σκιαγράφησες τον άνδρα που μπόρεσε να κάνει τη ζωή σου ομορφότερη, όχι επειδή ήταν η αδελφή ψυχή σου, ο άνθρωπος που σε αυτή τη ζωή προοριζόταν μόνο για σένα, αλλά επειδή ίσως και να ένιωθες (πες το γυναικείο ένστικτο) ότι αυτός ο τόσο «σημαντικός» τη δεδομένη περίοδο άνθρωπος που βρέθηκε στο μονοπάτι της ζωής σου, ήξερες πως δεν ήταν συνώνυμο του για πάντα. Ήξερες πως αποτελούσε απλά μια στάση, μεγάλης διάρκειας, που θα σου άφηνε μόνο αναμνήσεις. Τίποτα περισσότερο, τίποτα μονιμότερο, τίποτα πιο σημαντικό.

Είμαι σχεδόν βέβαιη πως αυτή τη στιγμή, που πέρασαν βδομάδες, μήνες, χρόνια από τότε, ίσως και να αντιλαμβάνεσαι πόσα πράγματα θα μπορούσες να χειριζόσουν αλλιώς και πόσο άδικο ήταν τόσο για σένα όσο και για εκείνον να περιμένεις πώς και πώς το αύριό σας… το μετά. Ίσως και να συνειδητοποιείς πόσες ουσιαστικές στιγμές έχασες μαζί του, σχεδιάζοντας το μέλλον, και τρέφοντας το τότε παρόν σου με τις πιο νοσηρές, μεγαλεπήβολες και μακρινές επιθυμίες, που όμως δεν υλοποιήθηκαν ποτέ. Αυτά τα «αν» που γυροφέρνουν στο μυαλό σου είναι καταστροφικά, για το μέλλον σου. Τώρα πια να θυμάσαι πως δεν είναι δική σου δουλειά να ερμηνεύσεις τι ήταν σωστό και τι λάθος, και τι θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά και δεν έγινε. Βασικά δεν είναι κανενός δουλειά. Το παρελθόν είναι απλά παρελθόν, το μέλλον δεν μπορείς να το ξέρεις και το μόνο που μπορείς να χειριστείς, κάπως, είναι το τώρα. Άλλωστε αυτή που είσαι αυτή τη στιγμή που διαβάζεις αυτό το blog, είναι το αποτέλεσμα ετών. Πήραμε μια συνήθεια από κάποιον, υιοθετήσαμε ένα attitude από αλλού, μια στάση, έναν τρόπο ζωής από έναν τρίτο. Σαν κομμάτια, κάποιο πάζλ που λέγεται ιδιοσυγκρασία, τα οποία ενώθηκαν στα τόσα χρόνια και έφτιαξαν αυτό που αποκαλούμε «εαυτό».

Μπορεί να σε τύφλωσε ο έρωτας, ίσως να ήταν και η ανάγκη σου να βρεις κάτι σταθερό, κάτι μόνιμο κάτι που θα κρατούσε για πάντα. Μπορεί ασυνείδητα να δημιουργούσες εσύ η ίδια ένα για πάντα που σε βόλευε βλέποντας πολύ μακριά, για να ξεχνάς το παρόν, που αν το καλοσκεφτείς, στην ουσία δεν σε ικανοποιούσε, δεν σε γέμιζε, δεν σε ολοκλήρωνε. Τι ανάγκη άλλωστε θα είχες αν το παρόν σου ήταν τόσο καλό ώστε να μην το γεύεσαι στο maximum και να αποζητάς κάτι άλλο, πιο μακρινό για να κρατιέσαι, για να μην φύγεις. Μπορεί και να μου πεις πως ίσως κάποιες στιγμές της ζωής, ακόμη και οι δυναμικότερες γυναίκες, να χρειάζεται να κρατιούνται από κάτι για να ελπίζουν στο τέλος, για ένα αιώνιο μέλλον. Ναι, δεν λέω είναι πολύ-πολύ όμορφο να έχεις δίπλα σου κάποιον που μπορεί να σε κάνει να βλέπεις μακριά, να φαντάζεσαι ένα κοινό μέλλον, με εκείνον πρωταγωνιστή, φτάνει όμως να κάνει το ίδιο κι εκείνος για σένα.

 

Είναι υπέροχες οι στιγμές, που ακόμη και το πιο χαζό ερέθισμα σε ταξιδεύει στην εικόνα του και έχει τη μυρωδιά του.
Μπορεί όμως το για πάντα μαζί να σε κάνει πραγματικά ευτυχισμένη; Είναι τυχαίο το ρητό που έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι «ουδέν μονιμότερον του προσωρινού;»

Πάψε να ζεις περιμένοντας το μέλλον να σου φέρει κάτι καλύτερο από αυτό που έχει μπροστά σου τη δεδομένη στιγμή. Η αλήθεια είναι πως ο μεγαλύτερος φόβος του καθενός πηγάζει απ’ το μέλλον. Άλλωστε, όλοι έχουμε μάθει να τρέμουμε μπροστά στην αβεβαιότητα. Αυτό το «αύριο» που όσο κι αν παλεύεις να το βάλεις σε κουτάκια, τόσο πιο τερατώδες θα είναι. Κι όμως, αν το φιλοσοφήσεις είναι τόσο ελκυστικό.

Οι σχέσεις δίχως αύριο, όχι τα one night stands, να το ξεκαθαρίσουμε αυτό, αλλά εκείνες που κάθε σήμερα βιώνεται σαν να είναι και το σημαντικότερο, λες και είναι το τελευταίο, είναι εκείνες που όσο μέλλον κι αν δεν έχουν, άλλο τόσο θα τις αγάπησες.

Αυτές είναι οι λεγόμενες σχέσεις ζωής που μέρα με τη μέρα σ’ έκαναν άλλον άνθρωπο. Έτσι ώστε εσύ ακόμα ν’ αναρωτιέσαι τι θα γινόταν αν κρατούσε λίγο ακόμα. Σταμάτα να αγαπάς την ασφάλεια. Αγάπησε τις σχέσεις που κάθε μέρα είναι το μέλλον σου. Αυτές τις τόσο έντονες που ακόμα κι αν τελικά έφυγες τρομοκρατημένη, αυτή η περιπέτεια σ’ έμαθε να μην λες «ποτέ» και να μην απορρίπτεις τίποτα. Δεν απαιτούνται χρόνια για ν’ αγαπήσεις κάποιον δυνατά και αληθινά, μονάχα στιγμές μ’ ένταση αρκούν για ν’ αγαπήσεις ανεπανόρθωτα.

Αγάπα όσο θες και ζήσε το όσο μπορείς, αλλά μην βασίζεις ελπίδες κι όνειρα μακρινά.  Μην βιάζεσαι να τρέξεις στο μέλλον. Χάνεις τη στιγμή.

Φιλάκια! Εμείς θα τα πούμε την ερχόμενη Τρίτη

Email: agisilaoug@sppmedia.com

Photo credits: Jacqueline Mikuta


Tags: Diary page 8, ημερολόγιο, μέλλον, στιγμές, αγάπη, έρωτας, άνδρας, γυναίκα, ζωή, προβλήματα, παρελθόν, blog, new, spot, #thestoryofmylife, εξομολόγηση, καρδιά, ψυχή, ζωή, Photo credits: Jacqueline Mikuta

Σχόλια

(Πρέπει να συνδεθείτε για να μπορέσετε να σχολιάσετε αυτο το Άρθρο)