#THESTORYOFMYLIFE

Diarypage 5: Τις γιορτές πάντα κάποιος θα σου λείπει…

Γαβριέλα Αγησιλάου


Diarypage 5: Τις γιορτές πάντα κάποιος θα σου λείπει…

Φωτογραφία: mikutas

Οι ρυθμοί της καθημερινότητας κινούνται για όλες μας με ταχύτητα φωτός. Δεν μας αφήνουν και πολύ ελεύθερο χρόνο να συλλογιστούμε καταστάσεις, άτομα, αποφάσεις, λόγια, συμπεριφορές, άδικα «αντίο» που μας πόνεσαν ή ακόμη μας πονάνε.

Η ρουτίνα είναι με τέτοιο τρόπο πλασμένη που μας επιτάσσει να την ακολουθούμε σαν στρατιωτάκια, ενώ δεν μας επιτρέπει παρά μόνο κάποια λεπτά τη μέρα να λησμονούμε, να παρελθοντολογούμε, να αναπολούμε,και να ονειρευόμαστε κάτι το οποίο είχαμε τόσο κοντά μας, μαζί μας, πλάι μας, στην αγκαλιά μας, και τώρα δεν έχουμε τίποτα από αυτό, παρά μόνο τη σκιά του φτιαγμένη από αναμνήσεις. Άλλοτε όμορφες και άλλοτε όχι.

Τι γίνεται όμως όταν οι ρυθμοί κοπάσουν, και η ρουτίνα -η οποία αν το σκεφτούμε μας βολεύει στην τελική, αφού μας εμποδίζει να δούμε κατάματα τα κατάλοιπα που άφησαν κάποιοι άνθρωποι στη ζωή μας- χαλαρώσει για λίγο,βάζοντάς μας σε mood διακοπών; Πόσω μάλλον όταν αυτό είναι γιορτινό…
Τότε είναι που μας έρχεται ο ουρανός σφοντύλι, με εμάς να αναρωτιόμαστε πού ήτανθαμμένος ο τόσος πόνος, το τόσο παράπονο, η τόση απαισιοδοξία και η απογοήτευση.

Είναι ύπουλη η γιορτινή περίοδος. Μας θέλει όλες στην εντέλεια και με ένα μαγικό τρόπο ότι κι αν μας συμβαίνει, είτε το νιώθουμε είτε όχι πρέπει να φορέσουμε το πιο λαμπερό μας χαμόγελο. Σηματοδοτεί τις μέρες που πρέπει να κάνει κάνεις τον απολογισμό σου, τις μέρες που πρέπει να αναμετρηθείς με τον εαυτό σου, σου δίνουν έναν λόγο να ευχηθείς και να αποφασίσεις τι τελικά θέλεις. Όσα συναισθήματα έθαψες χίλια μέτρα κάτω απ’ την ψυχή σου, όσα κράταγες μέσα σου καλά φυλαγμένα σαν επτασφράγιστο μυστικό, έρχεται η τελευταία εβδομάδα του Δεκέμβρη,σου ρίχνει από το πρόσωπο με μια γερή σφαλιάρα τη μάσκα που φορούσες για να δείχνεις απερίγραπτα ευτυχισμένη και δυναμική,και στα ξεσκεπάζειόλα. Με «τακτ», όπως απαιτεί άλλωστε και η πασπαλισμένη με αστερόσκονη περίοδος των γιορτών, η οποία, μεταξύ μας τώρα,με τόσα «πρέπει» και «μη», είναι πέρα για πέρα ψυχαναγκαστική.

Ακόμη και αυτοί που δηλώνουν big fans αυτής της περιόδου, νιώθουν μία «αδικαιολόγητη» μελαγχολία. Πολύ περισσότερο οι άλλοι, αυτοί που σιχαίνονται τις γιορτές, τις στολισμένες βιτρίνες, τις εναρμονισμένες μελωδικές χορωδίες που συντονίζονται στα τρίγωνα κάλαντα, τα λαμπιόνια στα δέντρα, τα αμέτρητα στολίδια και τις οικογενειακές υποχρεώσεις.- Πρέπει να χαμογελάς, κοντεύει η Πρωτοχρονιά. - Πρέπει να πας βόλτα στα μαγαζιά. - Μην το κάνεις αυτό!- Μα θα μείνειςστο σπίτι; Όλος ο κόσμος είναι έξω, διασκεδάζει, πλησιάζει η παραμονή της Πρωτοχρονιάς...

Με νιώθεις; Άδικο έχω;

Δεν είναι λες και κάποιος μας κάνει πλάκα; Λες και ο δωδέκατος μήνας του χρόνου είναι ο δικαστής, ο οποίος μας κρίνει και τεστάρει τις αντοχές μας συναισθηματικά, κι αν δεν λυγίσουμε τότε ναι, είμαστε έτοιμες να υποδεχτούμε τον επόμενο; Ο τελευταίος μήνας του χρόνου δεν είναι ο πιο σαδομαζοχιστικός μήνας ever; Χωρίς να έχει και ιδιαίτερη σημασία αν γενικότερα είσαι αισιόδοξη ή απαισιόδοξη ως άτομο; Αν βλέπεις το ποτήρι μισοάδειο ή μισογεμάτο;

Όσο περισσότερο συνειδητοποιείς ότι διανύεις τη γιορτινή περίοδο τόσο περισσότερο «τρελαίνεσαι»,γιατί πολύ απλά έχεις «εξισώσει» χρόνια τώρα την περίοδο αυτή με κάποιους συγκεκριμένους ανθρώπους, οι οποίοι δεν υπάρχουν πια στη ζωή σου, υπήρξαν όμως στο παρελθόν, και σε στιγμάτισαν. Είναι αυτοί οι άνθρωποι που για σένα σήμαιναν γιορτές. Που μαζί τους γελούσες τόσο δυνατά, που ένα χαμόγελό τους ήταν αρκετό,ικανό να σταματήσει τον χρόνο, ενώ μια απλή τους κουβέντα έκανε την καρδούλα σου να φτερουγίζει.

Είναι αυτοί οι άνθρωποι που μαζί τους έχουμε περάσει κάποιες προηγούμενες παραμονές Πρωτοχρονιάς και που φέτος, αυτό δεν θα συμβεί. Είναι εκείνα τα άτομα που έχουμε αγαπήσει με όλο μας το είναι και που θα θέλαμε τόσο πολύ να δούμε τις ημέρες αυτές, αλλά για άλλη μια χρονιά θα αρκεστούμε μόνο στις αναμνήσεις. Είναι όλοι όσοι έχουν κάνει κάποτε τη ζωή μας υπέροχη με τον άλφα ή βήτα τρόπο, και τώρα βρίσκονται μόνο στη σκέψη μας, ενώ τις γιορτές μας λείπουν περισσότερο από κάθε άλλη φορά.

Για εσένα αυτό το άτομο μπορεί να είναι η γιαγιά σου που δεν της είπες όσες φορές θα ήθελες πόσο πολύ τη λάτρευες και πόσα σήμαινε για σένα. Για κάποια άλλη μπορεί να είναι μια φίλη με την οποία δεν ανταλλάσσουνπλέον ούτε «γεια», της λείπει όμως πολύ, ενώ για κάποια μπορεί να είναι ο άνθρωπος  που ονειρεύτηκε και ευχήθηκε να ζει όλες τις παραμονές Πρωτοχρονιάς της ζωής της μαζί του, αλλά απ’ ό,τι φαίνεται ο τύπος φέτος γιορτάζει αλλού.

Δεν έχει σημασία.

Τι κι αν διαφέρει η μορφή, τα συναισθήματα μιας απώλειας είναι πάντα τα ίδια. Είναι ξεκάθαρο ότι τις γιορτές μας τις κάνουν απολαυστικές οι άνθρωποιπου επιλέγουμε.

Καλή Πρωτοχρονιά σε εσένα και την οικογένεια σου.

Ευτυχισμένος ο καινούριος χρόνος
Εμείς θα τα πούμε την ερχόμενη Τρίτη… μέχρι τότε φιλάκια xx

Instagram: @gabrielagisilaou
Email: agisilaoug@sppmedia.com


Tags: blog, γιορτές, σχέσεις, άποψη, συναισθήματα, γιορτινή περιόδος, ομορφιά, άνδρας, γυναίκα, σύντροφος

Σχόλια

(Πρέπει να συνδεθείτε για να μπορέσετε να σχολιάσετε αυτο το Άρθρο)