#THESTORYOFMYLIFE

Diary page 1

Γαβριέλα Αγησιλάου


Diary page 1

Κι εκεί που επιβιώνεις μετά από μια σχέση-όλεθρο και υιοθετείς το ρητό: «Όταν κλείνει μια πόρτα ανοίγει καμαρόπορτα», τσακ σου έρχεται ο ουρανός σφοντύλι, με σένα να διερωτάσαι για ακόμη μια φορά τι έφταιξε… και ποιο κακό κάρμα σε στοιχειώνει, σε κατατρέχει.

Δεν είναι δα και πολύ φυσιολογικό να νιώθεις τη μια μέρα πως βρήκες επιτέλους τον άνδρα που ήρθε να σου αλλάξει τη ζωή και να σε κάνει ευτυχισμένη, ο οποίος παρεμπιπτόντως συμμερίζεται μαζί σου τα ίδια πιστεύω και είστε τόσο ίδιοι σε πολλά κεφάλαια, και την επόμενη μέρα να μεταλλάζεται και να σου συστήνεται από το μηδέν, λέγοντας σου πως τελικά δεν αισθάνεται πια, ό,τι αισθανόταν πριν δύο μέρες, με σένα να διερωτάσαι αν αυτό που ζεις είναι απλά ένας εφιάλτης που θα τελειώσει.

Ταινία επιστημονικής φαντασίας θα μου πεις, μα εγώ όμως με τη σειρά μου θα σου πω πως κι αυτά τα σενάρια από τη ζωή είναι βγαλμένα.
Πώς είναι δυνατόν ο άνθρωπος που κοιμόταν πλάι σου τις προηγούμενες ημέρες, ο άνθρωπος που ήταν το πρώτο σου καλημέρα και το τελευταίο σου καληνύχτα, ο άνθρωπος που γυρνούσατε μαζί τα clubs και πίνατε, γελούσατε, συζητούσατε από την μια μέρα στην άλλη, να απομακρύνεται και να σε αποφεύγει; Χωρίς καν να ευθύνεσαι εσύ η ίδια, αφού σύμφωνα πάντα με τα λεγόμενά του εσύ ήσουν διαφορετική.

Δεν ήσουν σαν τις υπόλοιπες σπαστικές γυναίκες που δεν αφήνουν τους άνδρες να αναπνέουν, που παρεξηγούνται με το καθετί, που είναι καταπιεστικές και παραλογίζονται.


Κι όμως γίνεται γιατί είναι άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου… κι όχι μόνο των γυναικών στην τελική. Και εδώ ταιριάζει απόλυτα το κλισέ μεν, πέρα για πέρα αληθινό δε, απόφθεγμα «δύσκολη υπόθεση οι σχέσεις». Κάτι ήξεραν τελικά αυτοί που το είπαν, κι όσο περνάνε τα χρόνια, κι όσο γνωρίζω ολοένα και περισσότερους ανθρώπους, τόσο πιο πολύ το αντιλαμβάνομαι και το υποστηρίζω με όλο μου το είναι. Και ξέρεις ποιο είναι το πιο «τραγικό» της υπόθεσης; Πως δεν το νιώθω μόνο εγώ, αλλά είμαι βέβαιη πως κι εσύ, και η φίλη σου και η γνωστή της γνωστής σου το αφουγκράζεστε και διερωτόμαστε όλες μαζί με μια φωνή: «Γιατί;», που αυτό το γιατί δεν μπορεί να απαντηθεί.

Ωστόσο αντί να ζούμε με αυτό το γιατί θα ήταν καλύτερο να βάλουμε τις επιλογές μας κάτω στο τραπέζι και να αποφασίσουμε αν τελικά αυτός ο άνθρωπος που χάθηκε, που πνίγηκε μόνος του, που έχασε τον εαυτό του και μαζί του και μας αξίζει να παραμείνει στη ζωή μας, κι αν αξίζει όντως να τον διεκδικήσουμε με το μαλακό πάντα και να τον ξαναφέρουμε κοντά μας, πλάι μας. Να ανοίγουμε τα μάτια μας το βράδυ και τον βλέπουμε και να χαμογελάμε, επειδή απλά μας ολοκληρώνει. Να περιμένουμε το τηλεφώνημα του για να πάμε να διασκεδάσουμε και να γελάσουμε μέχρι δακρύων.

Την απάντηση όμως να θυμάσαι σε αυτό το ερώτημα, την ξέρεις εσύ και μόνο εσύ. Εσύ είσαι αυτή που θα βάλεις τα πράγματα κάτω και θα τα ζυγίσεις και θα καταλήξεις αν τελικά αυτός ο άνδρας που πέρασε από τη ζωή σου είτε για πολύ είτε για λίγο σε έκανε να νιώθεις ανάλαφρη και διαφορετική. Αν σε έκανε να χαμογελάς να ονειρεύεσαι στα κρυφά, να ξεπερνάς τους φόβους σου και τα πάθη σου και σιωπηλά να δίνεσαι με όλο σου το είναι σε αυτόν, χωρίς ο ίδιος να το γνωρίζει.

Εσύ και μόνο εσύ θα κρίνεις αν με αυτόν τον άνθρωπο έχεις μέλλον, και για εκείνον που μέχρι πρότινος λειτουργούσε σαν το αντίβαρο σου αξίζει να κάνεις παραπέρα τον εγωισμό σου και να σταθείς πλάι του με καρτερικότητα, χωρίς να τον πιέζεις, και να τον βοηθήσεις να νικήσει τα τέρατα που του μπέρδεψαν το μυαλό και τον ανάγκασαν να το βάλει στα πόδια, μόνο και μόνο για να μην σε πάρει μαζί του στον πάτο.
Κάτσε σκέψου λοιπόν απόψε πριν κλείσεις τα μάτια σου αν ο άνθρωπος που ήταν μέχρι προχθές μέσα στη ζωή σου, σου λείπει. Αν η απουσία του σου είναι αισθητή. Αν σε πειράζει που πια δεν χτυπάει το τηλέφωνο σου και δεν γράφει η οθόνη σου το όνομα του. Κλείσε τα μάτια και δες αν τα όνειρα που έκανες μαζί του είναι ακόμη εκεί μέσα σου και τον περιμένουν απλά να έρθει ξανά πλάι σου να τα υλοποιήσετε. Να τα ζήσετε. Να τα γευτείτε. Αν απλά χαμογελάσεις και νιώσεις ανάλαφρη και ξεκούραστη τότε ναι. Διεκδίκησε τον. Φέρ’ τον ξανά κοντά σου. Είσαι γυναίκα. Θα βρεις τον τρόπο.

Άλλωστε ότι αξίζει πονάει και είναι δύσκολο. Δεν γίνεται να έπεσες τόσο έξω. Δεν γίνεται η καρδιά σου να ξεγελάστηκε τόσο πολύ. Αφού το ένιωθες. Ότι ζούσατε μαζί ήταν αληθινό, ειλικρινές, δυνατό. Οι συζητήσεις σας, τα γέλια σας, τα φιλιά σας, οι ματιές σας, οι αποδράσεις σας, οι αγκαλιές σας. Όλα είχαν την ταυτότητα σας το άρωμα σας, τη γεύση σας.

Αν ένιωσες λοιπόν για εκείνον πολλά και δυνατά συναισθήματα, αν ένιωσες πως αυτός ο άνθρωπος αξίζει, κάνε πέρα τον εγωισμό σου και τρέξε να τον διεκδικήσεις από το μηδέν, τρέξε να τον ξεμπερδέψεις. Πήγαινε να του υπενθυμίσεις ποια είσαι και πως ένιωθε όταν ήταν μαζί σου.

Δείξε του πως καμία αρνητική σκέψη και κανένας τρελός παροξυσμός σκέψεων μέσα στον εγκέφαλο του δεν είναι ικανός να σε πάρει μακριά του, επειδή εσύ ναι, δεν είσαι όπως τις άλλες. Δεν το βάζεις στα πόδια με την πρώτη δυσκολία. Δεν κατεβάζεις μούτρα. Δεν απαιτείς εξηγήσεις. Δεν καταπιέζεις. Δεν προτρέχεις. Δεν ζεις για τις ταμπέλες και τους τίτλους. Εσύ απλά είσαι εσύ και νοιάζεσαι όντως για εκείνον και για το πώς νιώθει. Είσαι έτοιμη να σταθείς πλάι του, για να του κρατήσεις το νήμα και να βρείτε την αρχή του κακού και να του συγυρίσεις, τις σκέψεις του. Άλλωστε αυτές οι γυναίκες είναι είδος προς εξαφάνιση. Και κανένας άνδρας δεν θα πει όχι στο διαφορετικό.

Κλείσε λοιπόν τα μάτια σου απόψε και σκέψου… αξίζετε μια δεύτερη ευκαιρία μαζί;

Το χέρι σου ταιριάζει δίπλα στο δικό του;

instagram:@gabrielagisilaou

 


Tags: blog, σχέσεις, άποψη, ομορφιά, γυναίκες, όλεθρος, δεύετρη, ευκαιρία, έρωτας, αγάπη, thestoryofmylife

Σχόλια

(Πρέπει να συνδεθείτε για να μπορέσετε να σχολιάσετε αυτο το Άρθρο)