ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ

I Am From...


Ο Άντρος Ευσταθίου προσκεκλημένος του Αnassa resort,εκθέτει τον Αύγουστο το πρότζεκτ του Nicosia International Airport το οποίο επιλέχθηκε το 2014 απο το Μουσείο Σύγχρονης Φωτογραφίας,για την Bienale Θεσσαλονίκης,και στην συνέχεια αποκτήθηκε απο το Μουσείο για την μόνιμη του συλλογή.

Ο Ευσταθίου εκτός απο την γνωστή σειρά φωτογραφιών του Αεροδρομίου,που έδειξε στην Biennale Θεσσαλονίκης,θα δείξει για πρώτη φορά στο κοινό,2 με 3 νέες φωτογραφίες,αφού το προτζεκτ συνεχίζει την πορεία του στον χρόνο..

Η αισθητική των ερειπίων και ταυτόχρονα το σύμβολο που δημιουργήθηκε μέσα από την εμμονική ενασχόληση με το θέμα του Διεθνές Αεροδρομίου Λευκωσίας είναι δέουσας σημασίας.* ‘Ενα κτήριο που οι πιο πολλοί από εμάς δεν έζησαν και δεν είδαν, προκαλεί πολλαπλά αισθήματα και ενός ευρέος φάσματος. Το ορόσημο αρχιτεκτονικό κτήριο, παρέμεινε ορόσημο για την τοπική αλλά και διεθνή κοινότητα, αλλά για διαφορετικούς λόγους από αυτούς της αρχιτεκτονικής του σημασίας× εξελίχτηκε σε σύμβολο, όπως εξάλλου και πολλά κτήρια σε πόλεις ανά το παγκόσμιο που τα έπληξαν καταστροφές. 

Για τους ντόποιους, το κτήριο του Διεθνούς Αεροδρομίου Λευκωσίας αποτελεί σύμβολο: σύμβολο της σύγχρονης ιστορίας, σύμβολο της σύγχρονης πολιτικής, σύμβολο της καταστροφής, σύμβολο της σύνταξης του σύχρονου Κύπριου. Για τη διεθνή κοινότητα, το κτίσμα του αεροδρομίου αυτού είναι ένα ορόσημο ανάλογο της πισίνας της πόλης Prypyiat, Τζερνόμπιλ: συμβολίζει την καταστροφή από την ανθρώπινη βλακεία και υπεροψία, γεμίζει θλήψη τον θεατή (της φωτογραφίας, γιατί το κτήριο το ίδιο δεν είναι προσβάσημο) και απεικονίζει την επιτασσόμενη εγκατάληψη.

Όταν το 2012 ο Άντρος Ευσταθίου ξεκίνησε τη φωτογράφησή του στον χώρο του Διεθνές Αεροδρομίου Λευκωσίας, έπλεξε έναν ρομαντικό διάλογο, ένα δράμα που συμπλήρωνε τότε (ίσως και οριστικά) τις διάφορες εκτελέσεις απαθανάτισης του χώρου αυτού. Πολλοί φωτογράφοι, ερασιτέχνες αλλά και σημαίνοντες, έδωσαν στο κοινό εικόνες από το εσωτερικό και το εξωτερικό του κάποτε υπερσύγχρονου κτηρίου του αεροδρομίου, κάτι για το οποίο υπήρχε μια επιτακτική ανάγκη. Ο Ευσταθίου, προσθέτοντας σε αυτή την τάση, μας έδωσε εικόνες βγαλμένες από τις σκέψεις του καθενός μας, μας έδωσε ασαφή, ίσως, αλλά απαντήσεις στα ερωτήματά μας: Ποιοι ήταν στο πλήρωμα του αεροπλάνου των Κυπριακών Αερογραμμών που προσγειώθηκε τελευταίο; Τι απέγιναν; Πως να έμοιαζε όλο αυτό σαν εικόνα;

Για τη μεταπολεμική γενιά δε, έστησε ένα θεατρικό στον χώρο με πραγματικά πρόσωπα, πραγματικά κουστούμια, πραγματικά αισθήματα, πραγματικά βιώματα... ένα θεατρικό αληθινό που μας έδωσε απαντήσεις και ξαναζωντάνεψε το σκηνικό και την συγκεκριμένη πλοκή για ‘μας που δεν το ζήσαμε, δεν το είδαμε, αλλά μας «φορτώθηκε» ως κομμάτι της ύπαρξής μας. Αυτό το αληθινό θεατρικό, «μίλησε» και στη γενιά που έζησε το Διεθνές Αεροδρόμιο Λευκωσίας, για (μάλλον) τους ίδιους λόγους.

Για αυτούς τους λόγους η σειρά φωτογραφιών του Ευσταθίου συζητήθηκε.

Η αισθητική των φωτογραφιών –ο φωτισμός, το στήσιμο του πληρώματος, οι ενδιαφέρουσες αντιθέσεις- παραπέμπουν σε μια εύκολη «ανάγνωση»: «μιλά» σε μια «εύπεπτη γλώσσα». Αυτός μπορεί να είναι και ένας από τους κύριους λόγους που η θεματική αυτής της σειράς είναι ευρέως κατανοητή. Χωρίς ενοχές για την «ωραιοποίηση» και χωρίς υπεκφυγές για την εκμετάλλευση της εμμονής μας με την αισθητική των ερειπίων, αν θέλετε, ο Ευσταθίου έβαλε σε πράξη το αίσθημα (το δικό του πρωτίστως, αλλά και συνάμα το συλλογικό) και την πείρα του στον χώρο των εγχώριων περιοδικών και παρήγαγε εικόνες «εύπεπτες» για το ευρύτερο κοινό.

Τα ερείπια του κτηρίου το Διεθνές Αεροδρομίου Λευκωσίας εξιστορούν μια περασμένη εποχή – όπως υποστηρίζει και ο Robert Ginsberg για τα ερείπια, η ομορφιά τους δεν βρίσκεται μόνο σε αυτά, αλλά και σε αυτά που κρύβουν, σε αυτά που υπονοούν και δεν είναι. Από όλα όσα έμειναν, αλλά και όσα δεν υφίστανται πλέον, ο θεατής καλείται να στήσει μια, ίσως, υποθετική ιστορία, να ζωντανέψει τον χώρο και να δει μια όχι και τόσο ελκυστική μυθοπλασία.

* Το 2004, ο Robert Ginsberg πολύ εύστοχα ανέλυσε αρκετές πτυχές των ερειπίων που αναγνώρισε, στο βιβλίο του The Aesthetics of Ruins. Μεταξύ άλλων παρουσίασε τα ερείπια ως ύλη, φόρμα, σύμβολο, και αισθητική εμπειρία. Εμείς εδώ στεκόμαστε στην αισθητική των ερειπίων αλλά και αυτών ως σύμβολο, αφού αυτά είναι κεντρικά στην περίπτωση του Διεθνές Αεροδρομίου Λευκωσίας.


Tags: άντρος ευσταθίου, i am from, nicosia international airport