#PINOFTHEWEEK

Η Αθήνα του Χρίστου Συμεωνίδη

Νάκης Αντωνίου


Η Αθήνα του Χρίστου Συμεωνίδη

Όταν είσαι visual artist από την Κύπρο και η μόνη επιλογή που έχεις είναι να μείνεις Αθήνα, λόγω έλλειψης επαγγελματικών προτάσεων, τουλάχιστον εμείς στην Κύπρο οφείλουμε να προωθούμε τη δουλειά σου. Ναι; Ναι. Είναι ο Χρίστος Συμεωνίδης και πρέπει να τον μάθεις. Προσφέρει μια εναλλακτική μορφή της πραγματικότητας (που εγώ χαρακτηρίζω ''πιο σκοτεινή'' αλλά απ' ό,τι μου είπε είναι λάθος). 

Γεια σου Χρίστο, τι κάνεις;

Γεια σου και χαρά σου Νάκη . Μην με ρωτάς απροσδιόριστες ερωτήσεις. Aυτή την στιγμή σου μιλάω , γενικότερα προσπαθώ να απολαμβάνω..

Okay. Πού σπούδασες;
Είχα την τύχη μετά από αρκετή προσπάθεια να περάσω στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα το 2010 όπου και την τελείωσα το Σεπτέμβριο του 2015.

Πρέπει κάποιος να έχει σπουδάσει Τέχνη για να θεωρείται καλλιτέχνης;
Είναι μία ερώτηση που στις μέρες μας δύσκολα απαντιέται. Θα σου απαντούσα με το κλισέ ότι η Τέχνη είναι τρόπος ζωής, αλλα θα προτιμούσα να σου πω οτι ειναι περισσότερο ένας τρόπος έκφρασης , ειδικά στο σήμερα, αναγκαία συνθήκη. Και ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας θα μπορούσε να θεωρηθεί καλλιτέχνης. Στην τελική ποιος θα προσδιορίσει τι είναι καλή και κακή τέχνη; Το να επιβιώνεις είναι και αυτό μία μορφή τέχνης . Ανοίγεις μία μεγάλη κουβέντα τώρα που θα μπορούσαμε να κάνουμε για ώρες ,δεν νομίζω να μας παίρνει.....χαχαχα. Το να σπουδάσει όμως κανείς τέχνη είναι περισσότερο ένας τρόπος στο να δομήσεις πιο πολύ την σκέψη σου και να γίνεις πιο εύστοχος σε αυτό που θες να εκφράσεις που μερικές φορές δεν το χωρούν και οι λέξεις.

Ποιους καλλιτέχνες έχεις σαν ''πρότυπα'';
Αυτούς που με ‘’συγκινούν’’

Τι είναι το INTRA-, τι είναι το MEMORY και τι ήθελες να εκφράσεις μέσα από αυτά τα βίντεο; Μίλα μου.
Καταιγιστικές οι ερωτήσεις.. Λοιπόν, το INTRA- (που σημαίνει «μέσα»), ήταν ο τίτλος τις πτυχιακής μου εργασίας. Μία βιντεοεγκατάσταση ,7 βιντεοπροβολών στο χώρο 4..5m x 2.5m η κάθε μία, 7 αυτοπορτρέτων. Την δεδομένη χρονική στιγμή είχα μπει σε μία συνεχή διαδικασία επαναπροσδιορισμού και αυτοεξέτασης της ταυτότητας μου, με μία ανάγκη, αν θες, απόκτησης μίας συνειδητης παρουσίας μέσα στα κοινωνικά συμπλέγματα. Περισότερο μία μελέτη του « εγώ είμαι» . Ήταν μία ανάγκη για εξέταση των λειτουργιών του μέσα, με τρόπο που γίνομαι λιγότερο συγκεκριμένος και σταθερός, περισσότερο ευάλωτος και ρευστός για να αποκτήσω άλλα ενδεχόμενα εκτός του κοινωνικά προβλεπόμενου. Μερικές φορές καλέισαι να διαπραγματευτείς με την ταυτότητα σου, τις αναμνήσεις σου και να δημιουργσεις νέες δυναμικές συμπραξης του μέσα και του έξω. Τα αυτοπορτρετα (βιντεοπορτρετα) δεν ειναι τετελεσμενες αποφάσεις του «εγω είμαι» είναι συνθηκες που διαμορφώνονται συνεχώς και αποσκοπούν στο «εγώ γίνομαι» . Μίας συνεχής στροφής προς τα μέσα για να επιβιώσεις προς τα έξω. Όσον αφορά το MEMORY είναι μια δουλειά που προϋπήρξε του ΙΝΤRA-. Είναι μία σειρά βίντεο και επιτοίχιων έργων που περισσότερο ήταν μία ηθελημένη στροφή στο χρόνο, μέσα από ζωντανές μνήμες ή μνήμες που προέκυψαν μέσα από διηγήσεις. Ήταν μία αναζήτηση θέσης σε αναμνήσεις άλλων και συμβίωση μαζί τους, με ένα παρελθόν που γίνεται καταφύγιο και ένα παρόν που γινεται ασφυχτικό.

Φωτογραφία, video,σκηνογραφία. Pick one (και τον λόγο).
Χαχαχα...τώρα με στριμώχνεις. Δεν θα σου κάνω την χάρη. Είναι μορφές τέχνης που αγαπώ και προσπαθώ να τις συνδυάζω όλες μαζί

Τι είναι αυτό που σε τραβά να δημιουργήσεις;
Πράγματα που αδυνατώ να πω με λέξεις .... με τον ένα ή τον άλλο τρόπο προσπαθώ να τα κάνω εικόνα. Τα ερεθίσματα είναι πολλά, αρκεί να έχεις μάτια ανοιχτά!

Έχεις μια έφεση στο πιο ''σκοτεινό'', στο πιο moody. Γιατί ρε;
Xαχα, αυτό είναι δικιά σου προβολή στην δικιά μου δουλειά. Ισως προκύπτει αυτό στο γεγονός ότι προσπαθώ να αγγίξω θέματα που μερικές φορές τα κρύβουμε κάτω από το χαλάκι, εθελοτυφλούμε, υπό αυτή την έννοια ότι, όταν βγουν στην επιφάνεια ίσως σκοτεινιάζουν κάπως τα πράγματα.

Ποιο ήταν το πιο απαιτητικό project μέχρι τώρα;
Θα σου έλεγα το INTRA-, ως ψυχολογική διαδικασία και ως τεχνική. Πως θα οπτικοποιουσα αυτά που είχα στο κεφάλι μου, και τι αντικυπο θα είχε σε ένα μέσο θεατή.

Γιατί μένεις Αθήνα;
Κοίταξε, είναι μία συχνή ερώτηση αυτή. Δεν θα σου μιλήσω για την ομορφιά ή την ασχήμια της Αθήνας, ουτέ για κρίση ,ούτε για δυστυχία. Αυτά υπάρχουν. Η Αθήνα δεν παυει να είναι μία πόλη που βράζει, ειναι μία πολη που κάθε μέρα ανακαλυπτεις, σκάβεις,. Είναι μία πόλη με ερεθίσματα από μία βόλτα που θα κάνω στην Καλλιθέα, από το τρένο που θα πάρω για να ανέβω στο κέντρο. Δεν είναι μία πόλη ευκαιριών, είναι μία πόλη που πιστευω ακόμα μπορεις να φτιάξεις συνθηκες ευκαιριών. Και ναι γίνονται πράγματα εδώ παρόλη την κρίση.

Πώς αξιοποιεί η Κύπρος καλλιτέχνες σαν εσένα;
Νάκη νομίζω απαντάει το μερος που επέλεξα να μείνω..... αν και τα τελευταια χρόνια άρχισαν να γινονται πραγματα στο νησί.... τα βήματα ομως ειναι πολλα που πρέπει να γινουν, είναι θέμα παιδείας και θέμα νοοτροπίας. Παρ όλα αυτά εκτιμώ πάρα πολύ τους καλλιτέχνες που επέλεξαν να μείνουν ή να γυρίσουν στην Κύπρο και έχει αρκετά καλό δυναμικό το νησί.

Πού θέλεις να καταλήξεις;
Τα όνειρα πολλά όπως επίσης και οι στόχοι. Ως νεος καλλιτεχνης, στην παρουσα φάση δεν μπορω να σου πω πού θελω να καταλήξω. Αυτό που μπορώ να σου πω, όμως, είναι οτι θα ήθελα οπωσδήποτε΄να συνεχίσω να φτιάχνω εικόνες. Θα μου πεις εδώ άνθρωποι πεινάνε, χανουν σπιτια και δουλειες, αλλάζουν πατρίδες, και εσυ μου μιλας για τέχνη και εικόνες, αν μπορώ να προσφέρω καπως με αυτο τον τρόπο θα θελα να το κάνω.

Vimeo: christos symeonides 
Photoshoot: nakis. photography


Tags: p.in, person of interest, pinoftheweek