MUST ΕΠΟΨΗ

Αγαπώ Χριστόφια


Αγαπώ Χριστόφια

Εγώ τον Χριστόφια τον συμπονώ και δεν τον εχθρεύομαι. Είναι ένα παιδί που το διάλεξε το ΑΚΕΛ, για να γίνει γενικός του γραμματέας, σπουδασμένος στη Μόσχα στις ιστορικές και κοινωνικές επιστήμες, σε ένα πανεπιστήμιο μέτριο ακαδημαϊκά, όπου και ο ίδιος μέτριος σπουδαστής αποφοίτησε. Το μοναδικό επίτευγμα της ζωής του ήταν πως κράτησε το ΑΚΕΛ ενωμένο την ώρα της διάσπασης με το ΑΔΗΣΟΚ και το μόνο ευτύχημα ήταν πως τον διάλεξε ο Εζεκίας Παπαϊωάννου να κάνει αυτή τη δουλειά. Ένας τύπος χωρίς κοινωνική παιδεία, χωρίς ψυχραιμία και χωρίς ιδιαίτερες ικανότητες management. Αν και σχετικά νέος πολιτικός (εξελέγη βουλευτής το 1991), έχει στυλάκι παλιάς κοπής, όπως τους πολιτικούς που κληρονόμησαν μια θέση και δεν δούλεψαν στην ελεύθερη αγορά ποτέ. Κάτι σαν τον Σπύρο Κυπριανού ένα πράγμα.

Ο Δημήτρης Χριστόφιας θα ήταν ίσως σχετικά πετυχημένος Πρόεδρος ή έστω και αδιάφορος, αν αναλάμβανε το 1980 την Προεδρία. Τότε που θα είχε πίσω του μια καλά ρολαρισμένη κρατική μηχανή, το ΡΙΚ στα πόδια του να ξεκινά κάθε βράδυ τις Ειδήσεις με την έκφραση «ο Πρόεδρος Χριστόφιας»... Τότε υποχρεωτικά θα είχε αστούς υπουργούς, αφού μόνο αυτοί μπορούσαν να σπουδάσουν. Δυστυχώς, για τον ίδιο, την Κύπρο και τον καθέναν από εμάς ξεχωριστά, έχουμε Πρόεδρο (ή τουλάχιστον είχαμε, καθώς γραφόταν αυτό το κείμενο) τον Δημήτρη Χριστόφια την εποχή που ξεγυμνώνονται οι πάντες, την εποχή που η εικόνα, αν δεν είναι αληθινή, σε κάποια φάση θα καταρρεύσει. Ζούμε πολύ απαιτητικούς καιρούς, κατά τους οποίους επιβιώνουν οι ηγέτες οι πραγματικοί, όχι οι φτιαχτοί. Στην παγκόσμια οικονομική κρίση, στην εποχή του Facebook, του mobile browsing, της ψηφιακής εικόνας και της πλήρους ελευθερίας έκφρασης δεν μπορούν να διοικούν μια χώρα, όσο μικρή κι αν είναι, 11 άτομα που μαζί το IQ τους, η σοφία τους και τα management skills τους δεν υπερβαίνουν ένα chip intel core II, σαν αυτό που έχουμε όλοι μας στο κινητό μας. Και όλα αυτά με παραδίπλα μια υποτακτική κρατική μηχανή, αλλά και ένα στρατό ευνούχων, οι οποίοι είναι εκπαιδευμένοι να υπακούουν στο εκάστοτε κόμμα του (πρώην) υπουργού, ο οποίος στα 72 του χρόνια πέρασε βαριάς μορφής εγκεφαλικό, αλλά ανέκαμψε (να ’ναι καλά ο άνθρωπος) και παρέμεινε στο πόστο του!

Πάνω απ’ όλα, όμως, ο κόσμος αντιδρά στον Χριστόφια (το «κύριος» και το «Πρόεδρος» πήγαν περίπατο) για την αισθητική του. Για το ότι έβαλε το γαμπρό του σύμβουλο στο Προεδρικό, επειδή η κόρη του είναι έμμισθη και δερβέναγας στο ΘΟΚ, γιατί ο γιος τους βρίζει τους διαδηλωτές στο Facebook, γιατί ο δήθεν λαϊκός τύπος είναι ο πρώτος Πρόεδρος Δημοκρατίας με Learjet και αυτοκινητοπομπή λες και είναι ο Ομπάμα. Γιατί ενώ ο κόσμος κατέρρεε το 2008, αυτός έλεγε πως εμείς θα έχουμε ανάπτυξη. Γιατί είναι ο Πρόεδρος που επανέφερε τον Παπασάββα στη Γενική Εισαγγελία, τον τύπο που έβριζε χυδαία πρώην Πρόεδρο της Δημοκρατίας και πληρωνόταν για δέκα χρόνια χωρίς να δουλεύει. Είναι ο Πρόεδρος που έγινε κώλος με το διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας την ώρα που έπρεπε να είναι το δεξί του χέρι και είναι ο Πρόεδρος του «εν φακκώ πενιά». Είναι ο πολιτικός της κουμπαριάς και του χαφιεδισμού, που έθρεψε παράσιτα όπως ο Μολέσκης και ο κάθε Μολέσκης.

Οι Κύπριοι είναι ως λαός ήρεμος, συντηρητικός, κωλόστρας και καθόλου αυθόρμητος. Οι Κύπριοι δεν επαναστάτησαν, επειδή χάθηκαν 13 παλικάρια και έχουμε διακοπή ρεύματος λες και ζούμε στη δεκαετία του ’80. Οι Κύπριοι δεν βγήκαν στους δρόμους, γιατί κάποιοι ηλίθιοι έβαλαν τόνους εκρηκτικά στον ήλιο να ψήνονται δίπλα από ό,τι πιο πολύτιμο είχαμε ως χώρα. Οι Κύπριοι επαναστατούν, γιατί δεν έχουν ηγεσία, γιατί νιώθουν πως διοικούνται από μια παρέα ασχέτων, από μια οικογένεια κολλημένη με την μπάλα, χειρότερη από αυτήν του Τάσσου. Οι Κύπριοι στήνουν λαϊκά δικαστήρια και καταδικάζουν τον Χριστόφια κάθε μέρα στα καφενεία, γιατί ντρέπονται που τον έχουν Πρόεδρο και όταν ξεμπερδέψουν, αργά ή γρήγορα, με αυτόν, θα ασχοληθούν και με αυτούς που μας τον έφεραν, αλλά και με τους άλλους που στήριζαν την (μέτρια) πολιτική τους υπόσταση στο (άσχετο) αντίπαλον δέος του Χριστόφια.

Ναι, ο Δημήτρης είναι ο πολιτικός που αγαπώ σήμερα, μιας και η κατάρρευσή του γίνεται η αιτία και η αφορμή να αλλάξουμε πολλά πράγματα, να κυλήσει το αίμα στις φλέβες μας, να προχωρήσουμε μπροστά και να παραδειγματιστούμε να μην κάνουμε τα ίδια λάθη, επιλέγοντας μέτριους ξανά. Μου λένε πως δεν αντιλαμβάνεται το τι συμβαίνει και αυτό με χαροποιεί ακόμη περισσότερο. Ούτε ο Μουμπάρακ καταλάμβανε, ούτε ο Άσσαντ. Δεν βρέχει, μας φτύνουν Πρόεδρο. Οι Κύπριοι φαίνεται πως ξύπνησαν και θέλουν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Δεν τρέφω ελπίδες πως θα το πετύχουν ούτε είμαι σίγουρος πως είναι καλό για τον τόπο να το πετύχουν, ειδικά αν ψαχουλέψει κανείς και δει ποιοι παραγοντοποιούνται και ζητούν ρόλους πίσω από τους «αγανακτισμένους». Το σίγουρο όμως είναι πως το πολιτικό σύστημα ισορροπιών και μετριότητας είναι στο χέρι όλων μας σήμερα να το τελειώσουμε.

Δημήτρης Λοττίδης

demetris@sppmedia.com


Tags: must έποψη, Δημήτρης Λοττίδης

Σχόλια

(Πρέπει να συνδεθείτε για να μπορέσετε να σχολιάσετε αυτο το Άρθρο)